Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Φινάλε

Έχει τρόπο απαίσιο η ζωή,
να σου κρατάει ταμένα.
Σε ώρα ανύποπτη, θολή,
στα ρίχνει μαζεμένα.

Κει που νομίζεις γλύτωσες,
βλέπεις πια την κορδέλα,
μ 'ένα μπαστούνι σε τραβά,
και σε ξαπλώνει χάμω.

Άντε μετά να σηκωθείς,
κι ας είσαι ζαλισμένος,
ποιά αμαρτία μου παλιά,
ήρθε πια και με βρήκε.

Όσο δρόμο και να 'κανες,
να φτάσεις στο φινάλε,
με τα φτερά σου πια μισά,
δεν θα 'ναι  πλέον ίδιο.

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Πουλημένοι

Πουλημένοι επαναστάτες,
με σπασμένα ιδανικά,
ψάχνουνε παιδάκια πόστερ,
για να νιώσουν την χαρά.

Μια χαρά πως όσα είχαν,
στη ζωή ονειρευτεί,
δεν πουλήσαν,
για ένα σπίτι, ένα γραφείο
και παντόφλες θαλασσί.

Για το σύστημα μιλάνε,
που τους πνίγει τη ψυχή,
τους αγώνες τους με αίμα
πνίγει απά στη κάθε αναλαμπή.

Καημένε ανθρωπάκο,
πότε πια θα μάθεις,
πως το σύστημα είσαι συ,
μα και γω κι ο κάθε άλλος.

Αν δε σέβεσαι τους άλλους,
μοναχά με επιβολή,
πως θα αλλάξεις πια ζωή;
Αλλο σύστημα θα γίνεις
και αφέντης θα 'σαι συ.

Αντιεξουσιαστής τι λέει;
Τι σημαίνει τώρα πια;
Πως δεν γουστάρεις
κανενός τα χνώτα που
δεν είναι σαν εσύ.

Σαν αυτοί που τους μισείς.

Ποιήμα του ενός λεπτού

Μέσα στου ονείρου το βυθό,
Κρύβεται πάντα η αλήθεια.

Κι είναι δική σου,
απλή κι αληθινή
σαν το παιδάκι
που ψάχνει στα σκουπίδια,
για ένα παιχνίδι, τόσα δα μικρό,
ίσα για να ξορκίσει,
της φτώχιας την ασκήμια.

Μες την ασκήμια ζούμε όλοι,
μα πάντα θε να ψάχνουμε
για των ονείρων την φυγή,
αυτό που αληθινά σ' ορίζει.

Για αυτά ερίχτης πας τη Γη,
μπας και μονάχος σου,
κάποια, υλοποιήσεις.

Κατακλυσμός

Ενα βράδυ το 'χες δει,
μες του ονείρου σου,
τη δίνη, σαν προφητική γραφή.

Στον κατακλυσμό του κόσμου,
όλα τα παλιά κι αγαπημένα,
να 'χουν πια πνιγεί.

Τεράστια ποτάμια εκυκλώσανε τη γη,
Νέα βουνά έχουν χαράξει,
Λίμνες φτιάξαν απ' της πόλης την σφαγή.

Κι εσύ κυλάς με το ποτάμι,
τρέχεις με μεγάλη φόρα
10 λεύγες το λεπτό.

Σε βουτά το μανιασμένο κύμα,
Χτυπάς τον πάτο και γυρνάς.

Σ' όλη αυτή τη φασαρία,
βλέπεις γύρω συρφετό,
μπάζα, ξύλα μα και ζώα,
σαν κι εσένα μανιασμένα,
ψάχνουν κάπου να πιαστούν.

Σταματάς πια να παλεύεις,
είναι ανώφελο πολύ,
ας το κύμα να σε πάρει,
ώσπου αυτό να κουραστεί.

Το τοπίο απολαμβάνεις,
το αλλιώτικο πολύ,
Κι αν η μοίρα σου το θέλει,
κάπου θα προσγειωθείς.

Ολα κάποτε τελειώνουν,
κι οι πλημμύρες κι οι ζωές,
ποιό για σένα θα ρθει πρώτο,
δεν θα μάθουμε ποτέ.

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

Ανίκητος

Ανίκητος φαινόσουνα,
στα μάτια του μικρού,
περίεργος τύπος ήσουνα,
κοντός μα ρωμαλέος.

Λες κι είχες βγει απο παλιά ιστορία, Ρωμαίος Λεγεωνάριος ή μαχητής στην Τροία.

Πόσα υπόφερες δεν έμαθε ακόμα,
δεν μίλαγες για κείνα,
μόνο τα έγραψες λιτά για να τ' απαριθμήσεις.

Ανίκητος κι αγνός,
κακία δεν εκράτησες,
ποτέ σου, σε κανένα.
Κι ας σου 'χαν κάνει τόσα,
φίλοι, αδέρφια, συγγενείς,
Εγγλέζοι μα και Τούρκοι.

Κι αν νίκησες τον χάροντα,
αυτός σε περιμένει,
έχει προσλάβει σύμμαχο,
το ίδιο το κορμί σου,
μέρα τη μέρα να σου κλέβει,
κομμάτια της ψυχής σου.

Μοιάζεις, μα δεν είσαι πια,
ανίκητος πατέρα,
όπως κι εγώ δεν είμαι πια,
εκείνος ο μικρούλης.

Θαριέμαι τώρα κι εγώ,
ανίκητος πως είμαι,
μα θα 'ρθει η ώρα κι η στιγμή
και της δικιάς μου ήττας.

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

Του φόβου

Θυμάσαι;
Που όταν ήσουνα παιδί,
φοβόσουν το σκοτάδι.
Κοιμόσουν πάντα με του
ηλεκτρικού φωτός,
το λαμπερό το χάδι.

Θυμάσαι;
Που έτρεμες τα τέρατα,
που κρύβονταν στο σκότος,
Κάτω απ'το κρεβάτι σου,
να σε παραμονεύουν.

Θυμάσαι;
Πως το σκέφτηκες;
Το φόβο να νικήσεις,
κοιτώντας τον στα μάτια.

Κάθε νυχτίς πριν κοιμηθείς,
στο πάτωμα να πέφτεις,
την καληνύχτα σου να λες,
κατά άγνωστων τεράτων.

Ξόρκισες μόνος το κακό,
ας είναι, με καλόπιασμα,
με μια σου καληνύχτα.

Κάποτε, αργότερα,
σηκώθηκες κι έσβησες τη λυχνία,
φτάνει πια σκέφτηκες,
Τέλος, δεν θα φοβάμαι.

Πόσο απλά, πόσο αγνά,
ενίκησες το φόβο,
κι ας ήτανε για πράματα,
ασήμαντα, αστεία.

Ο φόβος είναι φόβος.

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

Θολό φεγγάρι

Θολό φεγγάρι μου, χλωμό,
Απατηλές νεφέλες σε σκεπάσαν.
Πως θες να βλέπω τώρα πια;
Ποιό δρόμο να διαλέξω;

Μοιάζουν ίδια, όλα, μεσ' την καταχνιά,
Μεσ' το αχανές σκοτάδι.

Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται,
ακόμα και στο φως σου,
μα σκέψου πως τρομαχτικά,
γίνονται στο φευγιό σου.

Ας είναι, μόνο μ' άφησες,
μόνος θα συνεχίσω,
Του φόβου δεν θα ακροαστώ,
Τ' απατηλού συμβούλου.

Το δρόμο, ελπίζω πως θα βρω,
μοναχικός διαβάτης,

Οταν ξανά θα σε ιδώ,
σαν φύγουν οι νεφέλες,
δεν θα 'ναι απο ανάγκη.

Θα 'ναι γιατί σε καρτερώ,
σα φίλος, να περάσεις,
με ένα σου βλέμμα πρόσχαρο,
να μου χαμογελάσεις.

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

Αφεση

Κοιτάς απο μακριά,
όλα όσα έχεις κατακτήσει,
μα μοιάζουν όλα άσκοπα, θολά.

Κούφιος ο θρόνος σου, λειψός,
γιομάτος απ' των σκουληκιών τις τρύπες.

Ψάχνεσαι ακόμα, ψάχνεσαι, κι όλο σε χάνεις.

Ποιός να 'σαι πιά; Το ξέρεις; Το θυμάσαι;

Προσπάθησες με λόγια να ορίσεις την πληγή σου, κανείς δεν βρέθηκε για να σε καταλάβει.

Μόνος παλεύεις με τα κύματα,
ψυχή τρικυμισμένη,
Μα ψάχνεις πάντα την στεριά
κι ας ειν' κι αυτή χαμένη.

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

Με τα μάτια των άλλων

Με τα μάτια των άλλων με κοιτάς
κι αναρωτιέσαι, τι θα πει ο ένας και ο άλλος,
μαζί κι ο κόσμος όλος.

Ολο με κρίνεις με ξένα σταθμά,
που μου πέφτουνε κάπως βαριά.
Τι κι αν έχω μεγαλώσει κι έχω κάνει παιδιά;

Σαμπώς έχω πάψει κι εγώ να 'μαι παιδί;

Σκέψου πως ήσουν μικρούλα κι εσύ,
πριν το βάρος του κόσμου, σου
θολώσει τα μάτια, για να βλέπεις πια μόνο,
το τι είναι σωστό κι όπως πρέπει.

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Αναζήτησεις

Αναλώνεσαι αέναα στις αναζητήσεις εφήμερων ερώτων.

Ψάχνεις λύσεις για να βρεις, περιμένοντας
ένα χαμόγελο απ' το σύμπαν.

Πως σε βασανίζει τούτος ο κυκλικός ο λογισμός σου
Μα απολαμβάνεις, τούτη τη στίψη του μυαλού που τόσο σε γεμίζει.

Κι όταν τον έρωτα θα βρεις;
Που θα 'ναι πια δικός σου,
νέο ταξίδι αρχινάς, για κάτι
εξίσου μάταιο κι αληθινά χαμένο.

Δεν είναι για τον έρωτα,
που τόσο ταξιδεύεις,
μα για την υπόσχεση που έδωσες μικρός,
εσύ στον εαυτό σου:
"Πότε σου μην αφήσεις το όνειρο να φύγει, να μείνει απωθημένο, θα έρθει η ώρα κι η στιγμή που θα το μετανιώσεις.
Κάλιο να μείνεις πια φτωχός με την ψυχή γεμάτη"

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

Χαμένος χρόνος

Να μετράς την μέρα,
να την ζυγιάζεις,
να λες εσύ δεν μου κάνεις,
φύγε να 'ρθει η επόμενη
κι η μεθεπόμενη
και πάει.

Ποιά μέρα θα 'ναι αυτή,
που θα σου φέρει αυτό
που επιθυμείς;
Ποιά ώρα θα 'σαι πια
ευτυχισμένος;
Για πόσο;

Σχιζοφρένεια να είναι;
Να ξοδεύεις την ζωή σου
περιμένοντας μια άλλη.
Να βιάζεσαι να φύγεις
απ' το τώρα, να βρεθείς
πια στο μετά.

Κάποτε θα 'ρθει κείνη μέρα,
αλλά δεν θα 'ναι για καλό,
μαύρο δάκρυ θε να χύσεις
που δεν έζησες καθόλου,
περιμένοντας κάτι άλλο,
που δεν έφτασε ποτές.

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

Παράλληλα

Μια ζωή να σε βλέπω παράλληλα,
εσύ στη σκηνή κι εγώ στην πλατεία,
Παρηγοριά στον άρρωστο,
ν' ακούει την φωνή σου.

Παράλληλοι βίοι η αγάπη μας,
εγώ να ζω μ' εσένα κι εσύ,
χωρίς καν να με ξέρεις,
γεμίζεις την ψυχή μου.

Άδικη μοίρα όρισες ποτέ
να μην αγκαλιαστούμε,
παράλληλα να ζούμε,
σ' ένα ζευγάρωμα μισό.

Κάποτε όμως το ποθώ,
μαζί να γίνουμε ένα,
να ταξιδέψουμε κρυφά,
μες την καρδία του κόσμου.

Ίσως τούτη ελπίδα μου,
φρούδα κι αυτή να είναι,
μα έχω πίστη και σκοπό,
ίσως... Μεγάλη λέξη.

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

Για το τέλος του κόσμου, ή για το νέο χρόνο

"Para El Fin Del Mundo O El Ano Nuevo" απο την Lhasa De Sela.
Απόδοση στα Ελληνικά

Θα είσαι εδώ αύριο,
για το τέλος του κόσμου,
ή για το νέο χρόνο

Αύριο θα σε σκοτώσω,
αύριο θα σε δώσω,
είμαι μπροστά,
δεν φοβάμαι,
που η αγάπη έφυγε μακριά

Και μετά...
και μετά εφτά χρόνια εξορίας,
που σου είπα τόσα ψέματα,
τόσα πολλά

Θα είσαι εδώ αύριο,
για το τέλος του κόσμου,
ή για το νέο χρόνο

Ο σκελετός μου χορεύει
θα φορέσει και πάλι,
το κουστούμι της σάρκας,
την περούκα της φωτιάς,
ξεκινά να σε βρει,
στου δρόμου τα μισά

Και μετά...
και μετά εφτά χρόνια εξορίας,
που σου είπα τόσα ψέματα,
τόσα πολλά

Θα είσαι εδώ αύριο,
για το τέλος του κόσμου,
ή για το νέο χρόνο

το λιμάνι γεμίζει
με πλοία πολεμικά,
και βροχούλα
στάχτης να πέφτει

Ξεκινώ να σε βρω
με το κουστούμι μου,
το κουστούμι της γης

Και μετά...
και μετά εφτά χρόνια εξορίας,
που σου είπα τόσα ψέματα,
τόσα πολλά


Με κάθε λέξη

"Con Todas Palavras" απο την Lhasa De Sela.
Απόδοση στα Ελληνικά

Με κάθε λέξη,
με κάθε χαμόγελο,
με κάθε βλέμμα,
με κάθε χάδι.


Πλησιάζω το νερό και
πίνω το φιλί σου,
το φώς του προσώπου σου,
το φως της μορφής σου.


Να σ' αγαπώ είναι ικεσία,
το τραγούδι ενός μουγγού,
το βλέμμα ενός τυφλού,
ένα μυστικό γυμνό.


Παραδίνομαι στην αγκάλη σου
με φόβο κι ηρεμία,
με προσευχή στο στόμα
και παρακάλιο στη ψυχή.


Με κάθε λέξη,
με κάθε χαμόγελο,
με κάθε βλέμμα,
με κάθε χάδι.


Πλησιάζω τη φωτιά,
που όλα τα καίει,
το φώς του προσώπου σου,
το φως της μορφής σου.


Να σ’' αγαπώ είναι ικεσία
το τραγούδι ενός μουγγού,
το βλέμμα ενός τυφλού,
ένα μυστικό γυμνό.


Παραδίνομαι στην αγκάλη σου,
με φόβο κι ηρεμία,
με προσευχή στο στόμα
και παρακάλιο στη ψυχή.


Δάκρυα

Μη στεναχωριεσαι που δακρυζεις,
Μην ντρέπεσαι γι 'αυτό.
Είναι το φυσικότερο στον κόσμο,
Να θρηνείς για κάτι αληθινό.

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

Χρόνος

Σταμάτησε ο χρόνος,
Η εικόνα είναι πλέον χιόνι,
τα ραδιόφωνα ηχούν στατικό.
Σταμάτησαν τα πάντα,
εξόν απ' τα ρολόγια.

Τ' ακούς να ηχούν, τικ τοκ
οι δείκτες κινούνται αργά,
κλικ κλοκ κλικ κλοκ.

Η ζωή σου σε παύση,
περιμένεις να 'ρθει,
κάτι που δεν υπάρχει.

Να ζεις ή να μην;
να ελπίζεις;
Να αντέξεις;
Για πόσο;

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

Ο Πρίγκηπας

Πρίγκηπα μικρέ των παιδικών μου χρόνων,
σε διάβασα πολλές φορές
μα να 'ταν κι άλλες τόσες,
πάντα νομίζω πως, πρώτη φορά σε βλέπω.

Μου έμαθες τί πάει να πει φιλία,
πρωτού γνωρίσω φίλους
έμαθα ακόμα εικόνες μ' ανθρώπους
να συνδέω, πως να θυμάμαι πρόσωπα
απ ' ένα μόνο στάχυ.

Κι ότι η αγάπη θέλει χρόνο, υπομονή και δάκρυ,
δάκρυ του φευγιού, δάκρυ του ερχομού,
δάκρυ γλυκό, πικρό ή άγνωστο γιατί να τρέχει από τα μάτια.

Δάκρυ γιατί είμαι παιδί, και τότε
και για πάντα.





Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2014

Μια χαμένη μέρα

Μια μέρα που ξημέρωσε και τέλειωσε,
χωρίς να καταφέρεις, όλα αυτά που ήθελες.
Νόμιζες πως μπορούσες, νόμιζες...
Έφυγε η μέρα, πριν λίγο σ' αποχαιρετούσε.

Πέρασε η μέρα χάθηκε κι απόμεινες μονάχος,
μες τον καθρέφτη να κοιτάς, τι διάολο πήγε λάθος;
Όσο εσύ κι αν το 'θελες, απέτυχες τελείως,
απομεινάρι της μέρας πια, μονάχα ο εαυτός σου.

Ποτάμι

Κι είναι η ζωή σαν το ποτάμι:
Μεσ' από του βράχου τη σχισμάδα,
σταγόνα με σταγόνα, γίνεσαι ρυάκι
δροσερό, κυλάς στ' αυλάκι το γνωστό.

Κι όσο κυλάς, τόσο φουντώνεις,
ότι κι αν βρεις στο διάβα, το κρατάς,
Κάθε στροφή και νέοι φίλοι,
βατράχια, ψάρια και πουλιά.

Κι όλο τ' αφήνεις πίσω σου και φεύγεις,
πάντα θα υπάρχει η επόμενη στροφή,
θες για καλό, θες για κακό, τον χρόνο
και το νερό τίποτα δεν τα σταματά.

Και αν τύχει κι είσαι άγριο ποτάμι
και σε φουσκώσει ο καιρός, νέα πορεία
θα χαράξεις, σε μέρη απάτητα πλατιά,
π' ακόμα κι αν εσύ πια ξεθυμάνεις,
τα χνάρια σου θα μείνουνε στη γη.

Ακόμα όμως και το πιο μακρύ ποτάμι,
όσο πλατύ και να γινεί, θα φτάσει κάποτε
στο τέρμα, θα σβήσει στο απέραντο γαλάζιο,
ένα με όλα, σταγόνα με σταγόνα, θα χαθεί.

Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

Ψυχή

Στέκεσαι και κοιτάς τ' απέραντο
γαλάζιο τ' ουρανού και τα ψηλά
βουνά π' αναδύονται πάνω απ'
της παρυφές των δέντρων

Συλλογιέσαι μοναχός πως γίνεται,
η τόση απεραντοσύνη να μην χωράει
την ψυχή σου που τρέμει, ανασταίνεται,
φουσκώνει και θεριέυει.

Τι πράμα τούτη η ψυχή να ξεπερνά
τη φύση, κάνει τις έγνοιες σου
βουνά, σταγόνες τα ουράνια,
συνάμα ο παράδεισος κι η κόλαση σου.

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

Ψευδαίσθηση

Νόμιζες γάτε πως μπορείς,
παντού να ταξιδέψεις;
Κι ότι μονάχα εσύ ξέρεις,
όλους να τους ευφραίνεις;
Νόμιζες...
Και πως θα ζεις για πάντα;
Πως καμιά νεράιδα σε είχε
ευλογήσει να 'χεις καλά
μες τη ζωή κι άλλες ευχές;
Νόμιζες...
Κάποτε θα τελέψουνε
και οι εφτά ζωές σου,
Κι όλες οι ελπίδες σου,
μαζί σε μια καλάθα θα
τσακιστούν στα βράχια.
Δεν είσαι άλλο τίποτα,
παρά ένα μυρμηγκάκι,
όλα ίδια κι απαράλλαχτα,
μια κουκκίδα σ' ένα χαντάκι.



Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Πολιτικό

Τις νύχτες στις πλατείες ζητωκραύγαζες
κουφάρια που στεκόνταν στον εξώστη,
αυτοί για σε ήτανε ήρωες, σωτήρες, παντογνώστες
Κι ας ήξερες πως κάποτε θα έγλειφες,
πατούσες βρωμερές του κάθενος τους
Το άντεχες γιατί τους χρειαζόσουνα,
να σβήσουνε το πρόστιμο του γιου σου,
μια θέση στο δημόσιο της κόρης σου,
για σένα να μιλήσουν στην ταφή σου.
Τώρα καλέ μου άνθρωπε, τι έγινε;
Τί βρίζεις και βρωμίζεις τις πλατείες;
Στις ίδιες πλατείες ψευτογιόρταζες
π' ανέβηκε το κόμμα το δικό σου
Πια λοιπόν μην τρέφεις ψεύτικες ελπίδες,
ήρθε η σειρά σου πια για το ξεπάστρεμα
πάνε οι θέσεις και τα πριμ της εξουσίας,
μα μην ανησυχείς, μπορεί για την κηδεία σου,
κάποιος απ' αυτούς να πει δυο λέξεις:
"Τον κόσμο θα τον κάναμε καλύτερο,
αν δεν υπήρχαν τύποι σαν κι εσένα.
Την ψήφο να πουλούν και την συνείδηση,
για πρόσκαιρα και άθλια βραβεία,
Αντίο λοιπόν καλό μου κομματόσκυλο
και όπως έστρωσες, ξάπλωσε και κοιμήσου."

Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Το Δάκρυ

Απόμεινε το δάκρυ,
μες του ματιού σου τη γωνιά
Να περιμένει ένα φύσημα
του ανέμου, να το κυλήσει απαλά
Την θλίψη σου κανείς, πώς να μετρήσει;
Κανείς δεν σε γνωρίζει αρκετά°
Το μαύρο που φοράς δεν είναι γούστο,
Είναι το αίμα, το πηχτό απ' την καρδιά
Δυο λόγια θα σου πω: μόνο κουράγιο
Κουράγιο να αντέξεις την ζωή,
οι σκέψεις σου κουράζουν το μυαλό,
Διώξ' τες μακριά και ξόρκισε τες,
ελεύθερη να γίνεις, σαν παιδί.

Οδυσσέας

Κι αν σε σε λέγαν Οδυσσέα,
Τη ζωή σου μισοξόδεψες
σ' ατέλειωτα ταξίδια
που εσύ ποτέ δεν ζήτησες,
μα οι Θεοί στα χάρισαν.
Τους φίλους όλους έχασες,
κάποιους μέσα στα κύματα,
του πέλαγου μα και των οχτρών°
Άλλοι από βλακεία τους πέσαν
και γκρεμιστήκαν κι αλλοι, για σε
φρικτά τιμωρηθήκαν.
Κι αν τελειώνει κάποτε ετούτο
το ταξίδι, σκέψου το, λες να άξιζε;
τις τόσες σου θυσίες, που σου
γκριζέψαν τα μαλλιά, πο 'χασες
του παιδιού σου πια την νιότη.
Απόμεινες με μια γρια,
που κέρδισες βραβείο,
μόνος μες το νησί σου.
Είκοσι χρόνια βάσανα, το μόνο που θα
πάρεις, είν' ένα μνήμα να ταφείς
κει πίσω απ' το παλάτι.

Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

Των αμνών

Φοβού την οργή των αμνών
Των υπό σου κατατρεγμένων
και εγκλεισμένων
Των σφαγιασθέντων υπέρ τέρψης λύκων, προβιάς ενδεδυμένων.

Πειραματικό Ι

Αστέρια του υπερπέραν,
σου βγάζουνε το ματι
Μιας μέρας τρύπιας τα ερείπια
Σβήνονται απ' τον Μπάτη.

Όνειρα

Όνειρα χρωματιστά
και ταξιδιάρικα
Όνειρα που σε κρατάνε
ξύπνιο το βράδυ
Που δίνουν νόημα στη ζωή
και σ' οδηγούν ακόμα
Κάποτε συλλογίζεσαι,
μην είναι όλα ψέμα,
άχρηστες σκέψεις,
ακριβές, ανούσιες ακόμα
Μα αν δεν ήτανε κι αυτά,
πως θα 'ταν η ζωή σου;
Σαν γαϊδούρι να γυρνάς
απ' το σπίτι στη δουλειά σου.
Κράτα το πνεύμα ανήσυχο
και το μυαλό σου ξύπνιο,
μην πάψεις να ονειρεύεσαι,
μην πάψεις να ερωτεύεσαι,
με ότι σε γεμίζει.

Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014

Μπύρα

Πάνω στο μπουκάλι μιας μπύρας,
Γραμμένο ένα ποιήμα:
Είμαι αυτή που ήθελες ψες,
Εμένα με ήπιες,
με άδειασες πια,
Και τώρα γυρεύεις,
άλλες ξανθιές.

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Απόσταση

Μιά βδομάδα απ' τον
Αύγουστο που πέρασε,
αυτός πάει,
δεν θα ξαναρθεί ποτές
Έντεκα βλαμμέννοι
μήνες ως τον επόμενο,
άτιμη ρουτίνα κι εποχές.

Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2014

Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2014

Θάλασσα

Στον Νίκο Κ.
Στης πρύμνης τη μεριά,
μες την πολυκοσμία,
κοιτώ με μια θολή ματιά
τις αχανείς εκτάσεις
των γαλανών νερών
Η θάλασσα είναι ήρεμη
ετούτη η ερωμένη,
που αγαπήσαν ποιητές και
την ερωτευτήκαν
Μονάχα τα απόνερα μου
δείχνουν την πορεία,
που πάω και πόθεν έρχομαι,
ανάμεσα απ' τις θολές
γραμμές των οριζόντων.
Μονάχα η φαντασία μου
μπορεί να μ' οδηγήσει,
σ ' εικόνες των παλιών καιρών
στα πλοία με κατάρτια,
να πλέουν μες τα πέλαγα,
μέσα στην τραμουντάνα
Με μόνη ρότα τον καιρό,
τον ήλιο και τ' αστέρια,
αποβραδίς να λες μια
προσευχή σ' όποιον θεό
πιστεύεις: "την κέρδισα και πάλι"
Κι εγώ στο τώρα πάλι,
πόσο μακάρια νοιώθω,
μονάχα που την βλέπω,
μιας νύχτας ερωμένος.

Ταξιδεύοντας

Ένας μήνας ταξιδιών. Ένας μήνας ατέλειωτων εναλλαγών.
10 αεροδρόμια, 10 πόλεις σταθμοί, 6 πόλεις διαμονής και ένας μεγάλος κατάλογος απο πόλεις drive through.
Από το απέραντο πράσινο και την ατέλειωτη μέρα της βόρειας Ευρώπης στις ερήμους του Μεξικού, στα καρπερά  οροπέδια της Σιέρα Μάδρε και τέλος στην ασφυκτική θολή ζέστη του Ντουμπάι.
Ένας μήνας εμπειρίες. Τόσες πολλές που μοιάζουν σαν να τις έζησα πριν χρόνια. Θέλουν ακόμα πολύ χρόνο να αφομοιωθούν και να γίνουν βιώματα.
Όμορφες στιγμές με "ωραίους" ανθρώπους. Στιγμές που σου θυμίζουν την ομορφιά της ζωής όταν την αφήσεις να βγει απ' τα καλούπια της ρουτίνας.
Είμαι ευγνώμων που γεμίσαμε την ζωή των παιδιών μας με τέτοιες απίστευτες εμπειρίες.  Είναι όμως μικρά ακόμα για να καταλάβουν την μοναδικότητα των όσων έχουν ζήσει.
Χιλιομετρικά έχουμε ξεπεράσει την περιφέρεια της Γης κατά πολύ. Ο γύρος του κόσμου σε 36 μέρες. Αεροπορικώς, ακτοπλοϊκώς, οδικός, με λεωφορεία, τραμ, τρένα, ταξί, 4χ4, ιππεύοντας, αιωρούμενοι σε φαράγγια και περπατώντας. Μοιάζει απίστευτο ακόμα και τώρα που το σκέφτομαι.
Δεν ξέρω πως θα είναι οι επόμενες μας διακοπές μα ξέρω πως αυτές που είχαμε φέτος ήταν αρκετές για μια ζωή.

Ποίηση - Modus Operandi

Ποίηση για τον καθένα
σημαίνει άλλο πράγμα,
γιατί κρίνει και αυτός
μ' όσα εκείνος ξέρει
Ποίηση είναι για εμέ
μια τέχνη μαγική,
να λες πολλά με λίγα
Να στύβεις της καρδιάς σου
τον ανθό κι αντί ρανίδων,
λεξούλες να 'χει μέσα
Να λες μια ιστορία,
να 'χει και τέλος και αρχή,
αλήθεια ή πλασμένη
Να γράφεις όταν έχεις κάτι
για να πεις και θες να ζει για πάντα
Κάποιοι το λεν, οι ποιητές
ποτέ τους δεν πεθαίνουν,
δεν είναι ο σκοπός μου
Αυτό που αληθινά θα ζει
και τώρα και για πάντα
ειν' η ομορφιά που μ' ώθησε
το ποιήμα μου να γράψω.

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Απογοήτευση

Δεν είναι αργά, μα ούτε και νωρίς,
Αυτό το σαββατόβραδο σε βρίσκει μοναχό σου.
Έχει περάσει μια βδομάδα κι ακόμη νιώθεις μισός, σαν να σου λείπει ένα κομμάτι απ' το μυαλό σου.
Γέμισε η ζωή σου πάλι με εμπόδια,
αυτά που γεννάει μονάχος του ο νους, για να 'χεις να μη σκέφτεσαι αυτά π' αληθινά σου λείπουν.
Λύση δεν ξέρεις πως θα βρεις, γι αυτό και πίνεις μόνος,
Άδεια η ψυχή σου αυτή την ώρα,
την πνίγεις μ' αλκοόλ,
μπας και μπορέσεις πια να κοιμηθείς.
Αυτές οι θερινές οι αϋπνίες, που σε ταλαιπωρούν
κι αφήνουνε το νου να ταξιδεύει, πως σε κουράζουν τελικά.
Η φαντασία δεν αρκεί τη μοίρα να προβλέψει,
μονάχα απογοητεύεσαι που βγήκες πάλι λάθος.

Επερχόμενη Λύπη

Το καθρέφτισμα του ηλιοβασιλέματος στον κακοτεχνισμένο τοίχο,
ταιριάζει με το μουντό, τούτου του απογέματος.
Τέρμα του καλοκαιριού και η ρουτίνα προσπαθεί να ξεμαγκώσει τα γρανάζια της, που σκούριασαν απ' της θαλάσσης την αλμύρα κι απο 'δρώτα.
Μελαγχολικό απόγιωμα, τ' Αυγούστου τελευταίο Σαββατόβραδο, θρηνώ την απουσία σου προτού ακόμα φύγεις.

Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

Καουμπόι

Τώρα σε κατάλαβα φτωχέ και μόνε καουμπόι.

Τώρα που σαν κι εσέ καβάλλησα ένα άτι
κι αγνάντεψα την ομορφιά της γης απ' άκρη ως άκρη.

Μονάχα εσύ κι ο ουρανός, τα δέντρα και η πλάση.
Η ησυχία του θεού στην μέση όλου του κόσμου.

Και τ' άλογο τι πλάσμα να ναι τούτο. Πελώριο και υπάκουο και με τα μάτια του θωλά, λες και για σένα κλαίνε.

Ο Ινδιάνος

Εγνώρισα που λες, τον Ινδιάνο τον Αντρές,
σε μια πολίχνη μέσα, στου Μεξικού τα αψηλά φαράγγια.

Είχε τα πόδια του γυμνά εξ' ων απ τα σαντάλια που με δερμάτινα λουριά τύλιγαν τα λιγνά του καλάμια.

Ανήκει λεν σε μια φυλή που τρέχουνε πολύ. Για ώρες ανεβαίνουνε φαράγγια και λαγκάδια,
για να κρυφτούν απ' του λευκού τη γλώσσα και τα χούγια.

Μονάχα την πραμάτεια τους πουλάνε μες τους δρόμους κι αποβραδίς, τρυπώνουνε στις χαμηλές σπηλιές τους.

Ητανε γέρικος, ψηλός και περπατούσε ολόρθος μέσα στης πόλης, της μικρής, την κεντρική λεωφόρο.

Κοιτούσε τα εμπορεύματα και περιεργαζόταν μέσα στα καταστήματα, όλη τους την πραμάτεια.

Του ζήτησα κλεφτά, κλεφτά μια του φωτογραφία,
να έχω στα γεράματα, σαμπώς και θα του μοιάσω.

20 πέσος ζήτησε γι' αυτή μου την αυθάδεια,
γιατί οι ινδιάνοι λένε πως την ψυχή σου κλέβουνε,
αυτά τα μαραφέτια.

Τα πέσος είναι μαγικά και σου την επιστρέφουν...

Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2014

Περιπέτεια

Της περιπέτειας οι ώρες,
πως σου γεμίζουν το μυαλό.

Ξεχνάς τα πάντα, την ρουτίνα,
που σε κρατάνε δέσμιο.

Κι αν σου κουράζει το κορμί,
κι αν ώρα, ώρα νιώθεις οτι
θα σωριαστείς στη γη,
όλα μα όλα σου περνάνε γιατί
γεμίζει η ψυχή.

Μακριά απο έγνοιες και κακίες,
ανθρώπους που φάνηκαν μικροί,
μόνο με μια καλή παρέα, πως
γίνεται αλλιώτικη η ζωή.

Ζήσε την ώρα, τη στιγμή,
κάποτε θα σβήσει το κορμί,
Κι από όλα τα άλλα που 'χεις
κάνει, μήτε λεφτά, μήτε καρριέρα,
δεν θα 'ναι εκεί για σένανε.

Θα έχεις πάντα να θυμάσαι,
με της καρδιάς το μνημικό
και μες αυτές των φίλων σου,
της περιπέτειας το ζόρι, κείνο
το γλυκό και τους δεσμούς που θέριεψε.

Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

Πολυπλοκότητα

Απλά μες την απεραντότητα τους,
πολύπλοκα μες την μικρότητα τους,

Δυό όψεις του κόσμου,
δυό κόσμοι μαζί κι ας λεν
το ένα τους παλιό και τον άλλο νέο.

Τι να μου αρέσει πιο πολύ;
Θαρρώ κι εγώ, για τα μικρά
είμαι πλασμένος κι ας
με παιδεύει η τόση τους
πολυπλοκότητα τους.

Χαράμι χρόνου απο τη μιά
και χώρου από την άλλη.

Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

Βαρσοβία 1

Τέσσερις τοίχοι κι ένα πιάνο,
μέσα στην πόλη του Σοπέν.

Ενα παράθυρο κλειστό,
μια λάμπα αναμμένη.

Μέσα του Ιούλη κι έξω να βρέχει
κι είναι πρωί μιας κυριακής.

Μια βαρετή σε πιάνει σκέψη,
πως να αντέξεις τέτοια ζωή;

Δευτέρα, 7 Ιουλίου 2014

Γράμμα σ’ ένα φίλο

Σου γράφω τώρα φίλε, με όλο το θάρρος που μου δίνουν οι αμέτρητες συζητήσεις που είχαμε κάτω από τα αστέρια, στην πλάτη μιας γέρικης ελιάς. Ήσουνα κι εσύ στο δημόσιο τότε, μα έφυγες ν' ακολουθήσεις τα όνειρά σου και χάρηκα γι' αυτό. Και ξανάρθες μετά ως αξιωματούχος και πάλι χάρηκα. Είναι σπάνιο σ' αυτή τη χώρα να βλέπεις καλούς ανθρώπους να προωθούνται και να ανεβαίνουν στα δημόσια αξιώματα.
Ήμασταν που λες έφεδροι μαζί, κι όπως όλοι καλά το ξέρουν, το μόνο που γίνεται στις περιβόητες ασκήσεις του αξιόμαχου στρατεύματός μας είναι η μάσα και η ξάπλα. Βρίσκαμε τότε - η μικρή μας παρέα των 5-6 που ταιριάξανε τα χνώτα μας -  την ευκαιρία να μιλήσουμε για το σάπιο σύστημα, τις κομπίνες και το μεγάλο φαγοπότι στην πλάτη αυτού του λαού. Έβαζε ο κάθε ένας τα δικά του, άλλος ιδιωτικός υπάλληλος, άλλος καθηγητής στο δημόσιο, άλλος σε ιδιωτικό και συζητούσαμε με τις ώρες. Και ελπίζαμε μαζί σ' ένα καλύτερο αύριο για μας και τα παιδιά μας.
Το αύριο που ελπίζαμε δεν ήρθε ποτέ όμως. Το σάπιο σύστημα απέταξε από πάνω του μια φλούδα ξετσιπωσιάς και συνέχισε το ίδιο έργο. Πάνω σ' αυτή την φλούδα όμως έκαψε όνειρα κι ελπίδες μιας ολόκληρης γενιάς. Σ' αυτό τον λαθεμένο δρόμο σε βλέπω να βαδίζεις κι εσύ και θέλω εδώ, από αυτό το βήμα, να στο πω, να σ' αποτρέψω.
Φίλε Κώστα, λες πως θέλεις να αλλάξεις την Παιδεία και σε πιστεύω, το ίδιο θέλω κι εγώ. Επέτρεψέ μου μόνο να διαφωνήσω με τις προτεραιότητές σας. Και λέω "σας" γιατί αυτές οι προτεραιότητες είναι θέμα πολιτικής τρίτων.
Έχουμε εκθέσεις, λέτε, πως η Παιδεία μας "στοιχίζει" πολλά (σαν ποσοστό του ΑΕΠ) και αποδίδει λίγα. Ό προκάτοχος σας είχε παραδεχτεί ότι το ποσοστό του ΑΕΠ περιλαμβάνει και το κομμάτι του Πολιτισμού και του Αθλητισμού που υπάγονται στο Υπουργείο Παιδείας. Πόσο μένει για την Παιδεία όταν φύγουν τα άλλα δύο από μέσα; Όταν τακτοποιηθούν όλα τα σωματεία με τους κόκκινους φακέλους, τι μένει;
Κι έπειτα πάλι, είναι και τα θέματα υποδομής. Την τελευταία δεκαετία ρίξατε τα μισά σχολεία κάτω για αντισεισμικά (αφού η συντριπτική πλειοψηφία ήταν πέραν των 30 χρονών) και μετά τα ξαναρίξατε για καλωδιώσεις και δικτύωση και μετά από κάθε καλοκαίρι και γιορτές αναπληρώνουμε τον εξοπλισμό που κλάπηκε. Πόσα πήραν κάποιοι εργολάβοι για όλα αυτά; Για σχολεία που μπάζουν και στάζουν τον χειμώνα και ψήνονται το καλοκαίρι; Όταν αφαιρεθούν κι όλα αυτά πόσα μένουν;
Έχουμε μαθητές που αποφοιτούν και είναι αναλφάβητοι, λέτε. Ναι, συμφωνώ. Γιατί όμως, ξέρετε; Όταν οι ρητές εντολές του υπουργείου σας είναι "Αποφύγετε την στασιμότητα πάση θυσία, αλλιώς ...", τι γίνεται; Αν θέλει το Υπουργείο Παιδείας να καταργήσει την στασιμότητα γιατί δεν αλλάζει τον τρόπο βαθμολόγησης και να δίνει πιστοποιητικό φοίτησης σε όλους; Γιατί να βάζω Δ σε ένα μαθητή που γράφει 3, 4 ή και 5; Σ' αυτόν που γράφει 10 τι θα βάζω; Στο 20; Με τις ευχές και τις οδηγίες σας δημιουργήσαμε μια ολόκληρη γενιά μετριοτήτων που έμαθαν ότι η αυθάδεια και η αδράνεια επιβραβεύονται. Κάποτε αυτό σταματούσε στο γυμνάσιο, στο λύκειο ήταν "δύσκολο". Μετά λύπης σας πληροφορώ ότι κι εκεί το ίδιο γίνεται.
Κάνατε το Ενιαίο για να διαλέγουν οι μαθητές τα μαθήματα που οι ίδιοι θέλουν, μα δεν σκεφτήκατε ότι στο τέλος οι μαθητές θα διαλέγουν όχι αυτά που τους ενδιαφέρουν, αλλά αυτά που θεωρούν "εύκολα" για να περάσουν. Τα 3 χρόνια κατεύθυνσης έγιναν 2, αφού ουσιαστικά η πρώτη λυκείου είναι επανάληψη του γυμνασίου. Και συμπιέσατε κι αφαιρέσατε ύλη για να χωράει. Θυμάμαι φοιτητές της δικής μου γενιάς να είναι οι μόνοι που ήξεραν να λύσουν διαφορικές εξισώσεις σε εισαγωγικά μαθήματα αμερικανικών πανεπιστημίων καθώς τα προχωρημένα Αμερικανάκια δεν είχαν ιδέα (αφού δεν είχαν διαλέξει το μάθημα στο λύκειο, σας θυμίζει κάτι;).
Κάνατε τα τετράμηνα για να αποσυμφορήσετε τους μαθητές, αλλά τετράμηνα χωρίς εξεταστική περίοδο τετράμηνου πώς γίνεται; Στο τέλος, οι μαθητές αντί να έχουν 3 βαθμούς τετράμηνων + εξέταση για να βγει ο μέσος όρος, έχουν 2+εξέταση. Έστω ότι ένας άριστος μαθητής, για κάποιο λόγο, γράφει 11 στην εξέταση. Με το σύστημα των τριμήνων: (20+20+20+11)/4 = 17,75 δηλαδή 18. Με τα τετράμηνα: (20+20+11)/3 = 17. Ποιος ζημιώνει;
Συμμετείχαμε ακόμη στην PISA μια φορά και ξαφνικά πρέπει να διαλύσουμε ολόκληρο το σύστημα επειδή δεν ήμασταν οι πρώτοι. Ναι, θεωρητικά δεν πήγαμε καλά, αλλά στο κάτω κάτω τι μετρά η PISA; Την επίδοση συγκριτικά με χώρες τελείως ανόμοιες μαζί μας σε κουλτούρα και σύστημα ή μήπως την επίδοση μας συγκριτικά με τον εαυτό μας; Κι αν είναι με τον εαυτό μας, αφού συμμετείχαμε μόνο μια φορά, πώς ξέρουμε με τι να συγκρίνουμε χωρίς να περιμένουμε να δούμε πως θα πάμε την επόμενη φορά. Κι άλλοι την έπαθαν όπως εμάς, π.χ. η Γερμανία, η οποία όπως αναλύετε σε άρθρο του "The Economist" με ημερομηνία 5 Ιουλίαυ 2014, έχει αλώσει το παραδοσιακό σύστημα της για να πιάσει κορυφή στο PISA. Και τα κατάφερε, αλλά τώρα φωνάζουν οι γονείς, γιατί έχουν κουρασμένα παιδιά, χωρίς ελεύθερα απογεύματα, σε καθεστώς φροντιστηρίων. Κι εκεί που η Γερμανία έβγαζε από τα σχολεία τους καλύτερους τεχνίτες του κόσμου, τώρα βγάζει υποψήφιους φοιτητές. Τι έχει ανάγκη όμως περισσότερη ανάγκη όμως μια χώρα όπως η Γερμανία; Και μια χώρα όπως η Κύπρος τι ανάγκες έχει σε εργατικό δυναμικό;
Φίλε Κώστα, κλείνω φέτος 13 χρόνια συμβασιούχος καθηγητής στη Δημόσια Εκπαίδευση, μετράω 4 Προέδρους της Δημοκρατίας και 7 διαφορετικούς Υπουργούς Παιδείας. Έχω ακούσει άπειρα "ΘΑ" από πολλούς "σοφούς", μα όπως λέει και το "Ξυράφι του Όκαμ", η απλούστερη λύση είναι συνήθως και η πιο σωστή.
Το να ισχύουν όλα τα παραπάνω και ακόμη περισσότερα, που στερούμαι της φαιάς ουσίας για να σου αναλύσω, το να αφήνονται να ισχύουν μέχρι σήμερα και να ασχολούμαστε με τον αν ο κατάλογος διοριστέων είναι παρωχημένος ή όχι, φαντάζει αστείο.
Αστείο, όχι γιατί δεν χρήζει βελτίωσης. Φυσικά και χρήζει, όμως είναι σαν ένας δρομέας εν ώρα αγώνα να σταματά, για να στρώσει την τούφα των μαλλιών του ώστε να φαίνεται καλός στις φωτογραφίες.
Με βάση τα μέχρι τώρα δείγματα γραφής της σημερινής κυβέρνησης, η δημόσια παιδεία είναι αναλώσιμη. Γιατί; Επειδή εργοδοτεί τον μεγαλύτερο αριθμό συμβασιούχων του κρατικού μισθολογίου. Όλοι οι άλλοι έχουν γίνει αορίστου χρόνου. Εμείς όχι. Επίσης, είμαστε υψηλόμισθοι (Α8-10-11 για καθηγητές, δασκάλους, νηπιαγωγούς). Και τελευταίο, κανείς από εμάς δεν έχει διοριστεί με σύμβαση από "μέσο". Άρα, για αυτό το κόμμα και οποιοδήποτε κόμμα δεν είμαστε πελάτες, άρα είμαστε αναλώσιμοι κι εμείς.
Δεν βρίσκω καθόλου τυχαίες τις δηλώσεις συγκεκριμένων πολιτικών για αναβάθμιση της ιδιωτικής παιδείας, εν μέσω όλων αυτών. Με ένα σμπάρο, φεύγουν αρκετοί "χαραμοφάηδες" εκπαιδευτικοί και μένει χαρούμενη η τρόικα, μένουν λεφτά για λιμουζίνες και οι κουμπάροι μας (τυπικά και άτυπα) των ιδιωτικών σχολείων βρίσκουν νέα πελατεία, τόσο σε θύματα εκπαιδευτικούς με μισθούς των 600 ευρώ, όσο και σε μαθητές που το κράτος θα αδυνατεί δήθεν να απορροφήσει.
Κι όταν καταφέρουν και φύγουμε, μαζί με την αναμενόμενη μείωση των μαθητών στα επόμενα τρία χρόνια λόγω υπογεννητικότητας, μαζί με την αύξηση του ορίου αφυπηρέτησης, πόσες θέσεις μένουν για τους υποψηφίους του νέου καταλόγου; 1; 5; 100; Γι' αυτές τις λίγες θεσούλες στον ήλιο, κάποιοι κουμπάροι πάλι θα πουλήσουν μεταπτυχιακά και προϋπηρεσιακές καταρτίσεις "Made in Cyprus" σε 40 000 υποψηφίους.
Ακόμα ένα στατιστικό ψέμα, είναι η ηλικία διορισμού. Αν διοριζόμουν σήμερα κιόλας μόνιμος, τι θα έγραφαν τα στατιστικά του υπουργείου; Διορίστηκα 37 ετών. Έλα όμως που είμαι καθηγητής από τα 24 μου. Το ίδιο ισχύει και για όλους τους 1000 τόσους συμβασιούχους. Κάθε χρόνο η ηλικία διορισμού αυξάνεται κατά ένα. Ωραίες στατιστικές, μα λαθεμένες.
Όπως βλέπεις φίλε Κώστα και εδώ το "Ξυράφι του Όκαμ" λέει την αλήθεια. Αν το πρόβλημα είναι η Παιδεία, υπάρχουν απλούστερα σενάρια. Μόνο αν το  πρόβλημα είναι "αλλού" φταίει ο κατάλογος.
Σε παρακαλώ λοιπόν, μην γίνεις υποχείριο κάποιων, μαριονέτα στα χέρια αχρείων. Το δικό σου όνομα θα σπιλώσεις και είναι κρίμα.

Πλήρης παράθεση πληροφοριών:
Ο συγγραφέας υπηρέτησε ως έφεδρος στην Ε.Φ. μαζί με τον μετέπειτα Υπουργό Υγείας και κατόπιν Υπουργό Παιδείας κ. Κώστα Καδή. Επίσης, ουδέποτε επικοινώνησε με τον κ. Καδή για διευκολύνσεις, χάρες ή οποιασδήποτε μορφής βόλεμα. Το σκέφτηκε, μα δεν το έκανε.
Άρθρο Economist

Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

Τ' αποχαιρετισμού

Κι ήρθε πάλι κείνη η ώρα,
ώρα τ' αποχωρισμού,
μες του θέρους την καρδιά.

Θ' αφήσεις πίσω μέρη κι ανθρώπους
Που ίσως ποτέ σου να μην ξαναδείς.

Γλυκόπικρη η γεύση στης καρδιάς τα κύτταρα,
Όπως πάντα σου, κρατάς τα λίγα και αφήνεις τα πολλά.
Συγχωρείς αχαριστία, ζήλια και κάποια βλέμματα στραβά.

Πιστός μονάχα αξίζει να 'σαι στου εαυτού σου τη φορά.
Κάποιοι λίγοι σε διαβάσαν σαν βιβλίο ανοιχτό,
μα οι πιότεροι νομίζαν πως είσαι ψώνάρα εξωτικιά.

Σ' όλους αυτούς απολογείσαι γιατί 'σουν πάντα αληθινός κι όπως φαίνεται για δαύτους είναι σπάνιο τούτο τον καιρό.

Κι όσο γι' αυτούς που ασχολούνταν με νόμους και κανονισμούς,
μα στο τέλος τους πατούσαν όπως σύμφερε σ' αυτούς,
κάποια μέρα θα πιαστούνε σαν ποντίκι απ' την ουρά.
Πες το κάρμα, πες το μοίρα, όλοι κάποτε πληρώνουν,
όλα είναι δανεικά.

Σ' όσους φίλους έχεις κάνει, θα 'θελες κι αυτοί να ξέρουν πως τους γούσταρες κι εσύ,
κομματάκι απ' τον καθένα έχεις βάλει στην ψυχή .

Τώρα νέα μονοπάτια σου ανοίγει η ζωή,
ποιός να ξέρει παρακάτω τι θα γίνει, πως θα βγει,
μα η πείρα σου 'χει μάθει πως η μεγαλύτερη εικόνα είν' αυτή που θες να δεις.

Έχε πίστη και ελπίδα, κι όλα έχουν το σκοπό.
Και για σένα και για μένα, καθετί στο κόσμο αυτό.

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Στο σκουλήκι

Σιχαμερό, χαμέρπικο σκουλήκι,
Του εγωισμού το πρόσωπο,
Το είχες για στολίδι.

Τυλίγεσαι στο θύμα σου, και λίγο-λίγο σφίγγεις,
Μέχρι πνοή στο σώμα του καθόλου να μην μείνει.

Αγάπη το βαφτίζεις το βάσανο που δίνεις,
Μα εσύ μονάχα εσένα αγαπάς κι όλους τους άλλους σβήνεις.

Κρύβεσαι μεσ' σε δάκρυα και βγάζεις μιαν οδύνη,
Μα είσαι μόνο ηθοποιός και του χειρίστου είδους.

Χειραγωγείς το θύμα σου, με λόγια και τερτίπια,
Κι όταν αυτό σε βαρεθεί, τότε ξεσπάς με βία.

Το ψεύτικο το πρόσωπο που έδειχνες στον κόσμο,
Μονάχος τώρα γκρέμισες και φάνηκε το μίσος.

Δεν άντεξες, άντρα των αντρών, πια το ρεζιλεμό σου
Σαν Χάρος βγήκες παγανιά κι έσπειρες το θυμό σου.

Στην κόλαση δεν πίστευα, μα κάνω εξαιρέσεις
Κι εύχομαι μια ζεστή γωνιά ο Βελζεβούλ να στήσει,
Να φλέγεται το σώμα σου, ποτέ του να μη σβήσει.

Αιώνια να σκέφτεσαι πως όλοι πια έχουν μάθει,
Πόσο πανούργος ήσουνα κι αχάριστο ρεμάλι.

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014

Ανθρωπάκι

Σ' έβλεπα στην αυλή του σχολείου,
Να γυρίζεις την πλάτη,
Σ' όποιον δεν ήταν του κύκλου,
Σ' όσους δεν ήταν από τζάκι.

Και τώρα ξανά, 30 χρόνια μετά,
Εισ' ο ίδιος, ακόμα, με το μίσος αγκαλιά.

Μόνο μ' ομοίους σου βόσκεις,
Κυκλοφοράς σε in μαγαζιά,
Κι όλους τους άλλους τους κρίνεις,
Στου καναπέ την γωνιά.

Όσοι δεν είναι του κύκλου,
σαν υπάνθρωποι μοιάζουν,
Σαν ντεκόρ σκηνικού,
μοναχά να κοιτούν.

Είναι κρίμα μεγάλε,
Κρίμα οι τόσες σπουδές,
Κρίμα τα ταξίδια που πήγες,
Σε χώρες εξωτικές.
Έχεις μείνει, όπως τότε,
με τα μάτια κλειστά.

Όλα όσα εχεις κάνει,
Τα μετράς στο CV,
Μα από μέσα είσαι άδειος,
Σαν σπασμένη TV.

Άδειο ανθρωπάκι, κρατάς χρυσά τα κλειδιά,
Σε κοιτώ π ' ανεβαίνεις δυο-δυο τα σκαλιά.
Στον επόμενο τόνο σε βλέπω να κυβερνάς,
Δυστυχία του τόπου, μα η ζωή προχωρά.

Εγώ πάντα θα ξέρω, πως έχεις τρύπια μυαλά,
Κι όσο καλά κι αν το κρύβεις,
Θα 'σαι πάντα ανθρωπάκι, με κούφια καρδιά.

Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

Highly functioning sociopath

Do you know what it's like,
To be clear of emotions?
Of the numbness of pain that almost always eludes you?

You can feel what you want to or what others expect you.
There's no time in your pattern, there's only perspective.

You can choose your own angles, a director of feelings,
You can be the main hero or just a face in the background.

You get angry with people for not seeing things your way,
But you're only forgetting they have only the one way.

What possessed you I don't know, to become what you are now,
For living and giving is for you but a choice.
It's a choice to wake up, to have friends and to love them.
It's a choice to love people, to appreciate their kindness.

It's a blessing to know all bad feelings are ether,
here a moment, in another they vanish.

It's a choice to keep all the good things and forget all the others.

It's amazing to know that in any point, in any day,
you are ready to die, no regrets, no delusions,
All that it is, is all there is to.

It is almost like magic when whatever that troubles you,
Can go away with a simple enough uttering: "Ah, fuck it"
And things can then go all the way back to normal.

It's your choice, it's your world,
You can bring it to your measure,
There's no fear, no regrets in your mirrors.

Rise and shine you ingenious idiot,
Go ahead and create,
Mold the world to your image,
Let him not do it to yours though.

Του χαμού

Να μπορούσες πριν φύγεις,
Να βρεθείς σ' ένα ξέφωτο μέσα,
Να ξαπλώσεις στην χλόη,
Ν 'ανοίξεις τα χέρια,
Να κοιτάξεις τον ήλιο και να πεις:
"Έλα, έλα φίλε να πάμε, για το αιώνιο ταξίδι"
Να γινόσουν ξανά απ' των άστρων τα μέρη, τα εξ' ων συνετέθεις,
Ύλη απ' την ύλη, φως απ' το φως τους.
Κι έτσι απλά να τελειώνεις, κάτι άλλο ν' αρχίσει.