Σάββατο, 14 Μαΐου 2016

Περί Εκλογών 2

Ανοχή είναι η ψήφος σ' ένα σάπιο σύστημα. Το σύστημα δεν αλλάζει από μέσα εκτός κι αν μιλάμε για πεφωτισμένους, οι οποίοι δικοί μας, πόρρω απέχουν. Επειδή βαριέμαι να τα ξαναγράφω, κοπι-πάστα από παλαιότερο άρθρο:
"Στην Μετά Μνημονίου Κύπρο, βρεθήκαμε προ τετελεσμένων. Σε πράγματα που αποφασίστηκαν πριν από μας, για μας. Η αέναη συμπόρευση του Κύπριου με το κατεστημένο, βρέθηκε επιτέλους αντιμέτωπη με τις Συμπληγάδες της. Τα κλασικά επιχειρήματα του “Κρύψε να περάσουμε”, “Θα φάνε κι αυτοί, θα φάμε κι εμείς”, έχουν ξεθωριάσει. Τώρα επικρατεί μια μάχη για επιβίωση, μια μάχη πολυεπίπεδη, εθνική, ταξική, ατομική. Η κρίση αυτή, όπως έχει ήδη λεχθεί αμέτρητες φορές, είναι πρώτα κρίση αξιών και μετά οικονομική.

Οι έχοντες την ευθύνη της οικονομίας και των λοιπών λειτουργιών του κράτους, είτε αιρετοί είτε διορισμένοι, αποδείχθηκαν μέτριοι έως ελάχιστοι μπροστά στο ύψος της καταστροφής. Μιας καταστροφής, που αρκετοί από μας, έβλεπαν να έρχεται αλλά, σαν επιβάτες ενός τρένου, ήμασταν ανίκανοι να αντιδράσουμε.

Το πώς και γιατί φτάσαμε ως εδώ, αποτελεί από μόνο του αντικείμενο μελέτης, αλλά η δική μου προσωπική άποψη συνοψίζεται στους εξής άξονες:

• Προσωπολατρία: Είχαμε και έχουμε το ελάττωμα να ψάχνουμε σωτήρες, να ακολουθούμε τυφλά, αυτόν που μιλά στα μύχια της ψυχής μας και βάζει βάλσαμο στις ανησυχίες μας. Χωρίς ουσιαστική λογική σκέψη, απλά με το συναίσθημα. Γι’αυτό κι όταν απωλέσουμε τον καλό Πατερούλη, νιώθουμε ορφανοί και μόνοι. Οι πατερούληδες ουσιαστικά κυβερνούσαν τον μικρόκοσμο τους δια βίου. Παραδείγματα: Μακάριος, Γρίβας, Παπαϊωάννου, Παπαδόπουλος, Κληρίδης. Πέθαναν όλοι αυτοί, μα κάθε φορά ένας ανεξάρτητος παρατηρητής θα άκουγε τον ίδιο επικήδειο: “Τι θα γίνουμε χωρίς εσένα;” “Ποιος θα μας καθοδηγεί;” Το λόγια ίδια, μόνο το όνομα άλλαζε. Μαντέψτε τι έγιναν τα “ορφανά” τους... Βρήκαν άλλο “αλάνθαστο καλό πατερούλη” κι αυτό ad infinitum.
• Κομματοκρατία: Αφού ο κάθε καλός πατερούλης φρόντισε να ιδρύσει και το κόμμα του, το προσωπικό του βασίλειο, για να διαιωνίζονται οι αρχές και τα διδάγματά του σαν τον Μωυσή, τα καλά προβατάκια όφειλαν και οφείλουν την τυφλή υποταγή στο κόμμα, όπως και στον πατερούλη. Απροθυμία ή διαφωνία με την κοινή γραμμή οδηγεί σε περιθωριοποίηση ή ακόμα και σε εξοστρακισμό (κι αυτό στη δημιουργία μικρών κομμάτων, που με την πάροδο του χρόνου, επανεντάσσονται στο αρχικό κόμμα με συγχώρεση αμαρτιών κατά το δοκούν).
• Απειλοκρατία: Κατά το σύντομο χρονικό διάστημα της ύπαρξης μας σαν δημοκρατία, έχουμε συναντήσει άπειρες απειλές. Η μεγαλύτερη όμως ήταν ο εχθρός εκ των έσω. Κάθε πατερούλης και κάθε κόμμα που σέβεται τον εαυτό του, πρέπει να έχει μια λίστα με κόκκινες γραμμές. Μια λίστα με μπαμπούλες και θεριά που αντιπροσωπεύουν οι αντίπαλοι και που μόνο “εμείς” μπορούμε να αποτρέψουμε. Εδώ, η λίστα είναι ατελείωτη (Κομμουνιστές, Ιμπεριαλιστές, ξένοι δάκτυλοι, Εβραίοι, Τούρκοι, Καλαμαράδες, πραξικόπημα, εισβολή, S-300, Χρηματιστήριο, σχέδιο Ανάν, Μαρί). Σε οποιανδήποτε συνομιλία με διαφωνούντα, πετάμε ένα από τα πιο πάνω θέματα και τελειώσαμε. Ο συνομιλητής έχει πλέον ταμπελωθεί, χρωματιστεί και πλέον δεν αποτελεί απειλή καθώς υπερασπίζεται “εχθρούς του λαού”. Η ύπαρξη της απειλοκρατίας προϋποθέτει ότι η ύπαρξη των εν λόγω απειλών είναι και απαραίτητη για την ύπαρξη των ίδιων των κομμάτων. Είναι σχήμα οξύμωρο, αλλά τα ίδια αυτά κόμματα αποτρέπουν την κατάργηση των απειλών αυτών (βλέπε λύση του Κυπριακού, διαλεύκανση σκανδάλων) διότι μέσα απ' αυτό αυτοκαταργούνται και κείνα.
• Ευνοιοκρατία: Για να κρατάει καλά ο δεσμός ποιμνίου-Πατερούλη-κόμματος, πρέπει να υπάρχουν και απτά ωφελήματα, πέραν από τα “ιδανικά”. Είναι λογικό, ότι σε θέσεις κλειδιά του κράτους και συναφών οργανισμών, πρέπει να υπάρχουν “δικοί μας” για να ελέγχουν τους “άλλους” και έτσι να αποτρέπεται η κυριαρχία του ενός ή του άλλου κόμματος. Οι Αμερικάνοι είχαν ονομάσει το δόγμα αλληλοκαταστροφής με τους Σοβιετικούς MAD (Mutual Assured Destruction – Αμοιβαία Εγγυημένη Καταστροφή). Πολύ δόκιμος όρος για αυτό που τελικά βιώσαμε στην Κύπρο. Αντί των καλύτερων σε κάθε τομέα, βάζαμε τα καλύτερα “πρόβατα” και όταν πια φτάσαμε στην κρίσιμη μάζα, κανένα πρόβατο δεν ήξερε τι να κάνει. Δεν το έγραφε, βλέπετε, στο μανιφέστο του “καλού πατερούλη”.

Η κρίση μας ξύπνησε όμως, τουλάχιστον αρκετούς από μας. Τι άλλαξε;

• Το 2013 είχαμε εκλογές μεν, αλλά ήταν οι πρώτες πραγματικές εκλογές της Κυπριακής Δημοκρατίας (όποιο και να ήταν το αποτέλεσμα). Γιατί; Γιατί ψηφίσαμε με γνώμονα μια καινούρια πραγματική απειλή και όχι για τις μανίες του κάθε πατερούλη ή για το αιώνιο κυπριακό πρόβλημα που αυτός θα μας λύσει. ΠΡΟΣΟΧΗ: Δεν μιλώ για το αποτέλεσμα των εκλογών, αλλά για την ίδια τη διαδικασία.
• Μάθαμε να ζητούμε ευθύνες. Θέλουμε κεφάλια επί πίνακι. Γιατί; Γιατί συνειδητοποιήσαμε και μείς οι ίδιοι, ότι τόσα χρόνια μας έπιαναν κορόιδο. Τρώγαμε κι εμείς, αλλά τα κομματάκια και οι πατερούληδες έσκαγαν στα εκατομμύρια. Τώρα, εμείς είμαστε άνεργοι ή ζούμε με τον μισό μισθό ή χωρίς σπίτι κι αυτοκίνητο πια. Αυτοί; Αυτοί έχουν ακόμα τα εκατομμύρια. Είναι λογικό να θέλουμε να πονέσουν κι αυτοί, όπως πονέσαμε κι εμείς. Μαζί στα πολλά, μαζί και στα λίγα.
• Απαξιώσαμε τα κόμματα και τους πατερούληδες στον χαμηλότερο δυνατό βαθμό που έχουν βρεθεί ποτέ, από ιδρύσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας. Κι αυτό, οι μόνοι που δεν το έχουν αντιληφθεί είναι οι ίδιοι. Και συνεχίζουν να απευθύνονται σε κενά ακροατήρια, επαναλαμβάνοντας τα συνθήματα του παρελθόντος. Σαν δεινόσαυροι που ξέμειναν στην εποχή των παγετώνων.

Κάποτε, όλα αυτά ήταν υποφερτά, αλλά τώρα τα παραμύθια τέλειωσαν. Το “Θα έρθει και η σειρά μας” δεν είναι αρκετό, τώρα είναι ο καιρός της αλλαγής, της διαφάνειας. Της χρηστής και αποτελεσματικής διοίκησης.

Εγώ ως πολίτης, θέλω να γνωρίζω μόνο τον θεσμό και τις διαδικασίες. Να μην χρειάζεται να έχω τον Κωστή τον βουλευτή ή τον οποιονδήποτε Κωστή στην άμεση κλήση. Θέλω να έχω εμπιστοσύνη στον θεσμό που εκπροσωπεί ο Κωστής, είτε τον ψήφισα είτε όχι."
Κι επειδή οι βουλευτές μας έχουν δείξει επανειλημμένα ότι είναι ανικανότεροι της ίδιας της ανικανότητας, αρνούμαι να μπω στα τρυπάκι να εναλλάσσω κόμματα μέχρι να βρεθεί το κατάλληλο. Σημειολογικά μιλώντας, η δημοκρατία θα έπρεπε να δουλεύει ανεξαρτήτως το ποια κόμματα είναι στην βουλή. Τώρα ούτε δημοκρατία έχουμε, ούτε δικαιοσύνη. Μόνο ο Όργουελ το είχε πει καλύτερα: «Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά κάποια είναι πιο ίσα από τα άλλα».


Τετάρτη, 11 Μαΐου 2016

Περί εκλογών

Θεωρητικά η δημοκρατία μας δουλεύει, το ίδιο και η πολιτεία. Σωστά;

Λάθος!!!

Το γιατί έχουμε δημοκρατία, τι είναι δημοκρατία και πως δουλεύει η δημοκρατία είναι σε όλους μας γνωστά, μόνο στην θεωρία όμως. Στην πράξη; Αποτύχαμε και πάλι οικτρά.

Μια πολιτεία, εδραιώνεται πάνω σε ένα συμβόλαιο των πολιτών μεταξύ τους, βάση του οποίου μεταβιβάζουν κάποιες εξουσίες τους στην πολιτεία με απώτερο σκοπό το «κοινό» καλό αντί του συγκεκριμένου ατομικού καλού.

Εξ απαρχής της Κυπριακής δημοκρατίας, το κοινό καλό δεν αναζητήθηκε σφαιρικά αλλά αφελέστατα θεωρήθηκε ότι αν προωθηθεί το ατομικό συμφέρον, κατά κάποιο μαγικό τρόπο θα εξυπηρετηθεί και το κοινό.

Έτσι καταλήξαμε με δρόμους που αν και φτιαγμένοι σε πεδιάδα έχουν 15 στροφές εντός 2 χιλιομέτρων, το συμφέρον του πολίτη-ιδιοκτήτη ήταν μεγαλύτερο απ’ αυτό του πολίτη οδηγού που χρησιμοποιεί τον δρόμο και του πολίτη φορολογούμενου που τον πλήρωσε.

Δρόμοι που από τετραπλής κατεύθυνσης γίνονται διπλής για 15 μέτρα, λόγω της βεράντας του πολίτη που ήταν πιο σημαντικός.

Αστικοί δρόμοι χωρίς πεζοδρόμια και φωτισμό, αφού το συμφέρον του κτηματία πολίτη είναι μεγαλύτερο από αυτό του πεζού πολίτη.

Προσλήψεις με μόνο κριτήριο την γνωριμία. Η προσωπική άποψη ενός βουλευτή, ενός υπουργού ή όποιου άλλου αξιωματούχου για ένα πολίτη υπερτερεί των όποιων άλλων αντικειμενικών κριτηρίων.

Επιλεκτική δικαιοσύνη. Εν μέρει έχουμε ακόμη κράτος δικαίου, αλλά η ισονομία και η ισοτιμία των πολιτών δεν κρίνονται απαραίτητα μέσα στο δικαστήριο. Παράδειγμα το νομοσχέδιο για κατάργηση των πολλαπλών συντάξεων. Ψηφίστηκε από την βουλή, ακυρώθηκε από το ανώτατο δικαστήριο και παρόλες τις υποσχέσεις της βουλής δεν επανήλθε για διόρθωση. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι όλοι σχεδόν οι βουλευτές/υπουργοί/αξιωματούχοι δικαιούνται πολλαπλές συντάξεις, άρα το δικό τους συμφέρον υπερέχει των πολιτών που τους εμπιστεύθηκαν.

Η ίδια μεροληψία δεν έγινε και στην παγοποίηση και αποκοπή μισθών των υπόλοιπων πολιτών. Δεν κρίθηκε από κανένα δικαστήριο παράνομη και αντισυνταγματική. Διότι κάποιος πρέπει να πληρώνει για τους εκλεκτούς πολίτες.

Ενώ η παγοποίηση και η  αποκοπή των μισθών των πολιτών γίνεται σχεδόν παμψηφεί, η όποια αναφορά σε μισθούς βουλευτή, υπουργού, δικαστή αποτελεί κόκκινο πανί για τους ίδιους. Προκλητικό, υβριστικό και αηδιαστικό για τον ίδιο τον δημοκρατικό θεσμό.

Τα σκάνδαλα που εμφανίζονται τελευταίως ήταν σε όλους μας γνωστά, απλά οι εμπλεκόμενοι δεν έχουν ούτε την στοιχειωδέστερη αιδώ, μπροστά στην γενική κατάρρευση της χώρας να κάνουν λίγο υπομονή, «τα σα μα και τα μα μάσατα» όπως έλεγε και ο Χάρυ Κλυν.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, οι Εφιάλτες της πολιτικής μας είναι είτε εκλεγμένοι που επιζητούν επανεκλογή, είτε φρέσκοι, συγκαλυμμένοι πίσω από συνθήματα του τύπου «ψηφίστε νέα πρόσωπα», δηλαδή εμείς δεν φάγαμε, ψηφίστε μας να φάμε.

Η χρόνια διάβρωση του συστήματος δεν επιτρέπει πια την περιβόητη «αλλαγή από μέσα», κανείς δεν παρέδωσε εξουσία και προσωπικό κέρδος αμαχητί, όσο κι αν διαρρηγνύει τα ιμάτια του για το «κοινό συμφέρον».

Μην με ψάξετε στις εκλογές. Δεν θα με βρείτε. Μη με βάλετε στις λίστες, δεν θα έρθω. Μην στείλετε τα σκυλιά σας στην πόρτα μου, θα τα βρίσω.

Κι όχι, η λύση δεν είναι η ολιγαρχία, δεν είναι η κατάργηση της δημοκρατίας (όπως θα ισχυριστούν πως διακηρύσσω). Η λύση είναι είτε η άμεση δημοκρατία είτε μιας μορφής μικτό σύστημα. Δηλαδή για αρκούντως σημαντικά ζητήματα να διενεργείται δημοψήφισμα, όπως για απομάκρυνση αξιωματούχου (εξοστρακισμού), μειώσεις/αυξήσεις μισθών βουλευτών και άλλων αιρετών αξιωματούχων.
Διότι το φιλοσοφικό ερώτημα παραμένει: «Ποιος τους φύλακες θα φυλάττει;» Η Σωκρατική θεωρία περί θείας έμπνευσης, τουλάχιστον για τους δικούς μας «φύλακες» μάλλον αστεία ή ακόμη χειρότερα τραγελαφική ακούγεται.

Όταν λοιπόν σαν κοινωνία αποφασίσουμε, όταν θελήσουμε να αλλάξουμε τον κόσμο, η λύση δεν είναι οι εκλογές άλλων αφεντάδων. Είναι η διαμαρτυρία, όχι η καταστροφή αλλά η παθητική αντίδραση. Μέχρι να ακουστούμε, μέχρι οι φύλακες ομολογήσουν το «αἰδώς Ἀργεῖοι». Μέχρι τότε, παραμένω ανένταχτος πολίτης, ούτως ή άλλως θεατής του δράματος, γλυκιά δικαιολογία το ότι δεν τους ψήφισα, δεν έκανα την χάρη σε κανένα.


Κυριακή, 1 Μαΐου 2016