Τρύπα

Μέρα τη μέρα,
λεπτό με λεπτό,
ανοίγω μια τρύπα,
μια τρύπα να κρυφτώ.

Δεν την παλεύω,
την αφήνω,
όλο και πιο βαθειά,
όλο και πιο κρύα,
όλο και πιο μαύρα,
....με καλεί...

Σκάβω, σκάβω,
νύχτα και μέρα,
μέρα και νύχτα,
ξεχνάω τον ήλιο,
ξεχνάω τ' αστέρια,
αφου ψηλά πια δεν κοιτώ.

Σαν ένα μνήμα ζωντανού,
που όπως αυτά των πεθαμένων,
δεν τους αξίζουνε ποσώς.

Φοβάμαι την ζωή μου ν' αντικρύσω,
Να γκρεμίσω ότι δεν είναι αλήθινο,
Να ξεπεράσω κάθε τι προσωρινό.
Και μένω κοιτώντας ένα λάκο,
Είναι κι αυτός ένας σκοπός.

Κραυγή

Ανοίγω το στόμα να φωνάξω,
Άχνα δεν βγαίνει...
Σηκώνω τα χέρια να παλέψω,
Πέφτουν βαριά...

Η αγωνία η δικιά μου,
Μοναχική, δεν είναι κανενός.

Αυτά που με χαλάνε,
Με τρομάζουν,
Με σωριάζουνε στη Γη,
Άλλους δεν βαραίνουνε,
Μονάχα εμέ.

Πώς να νικήσεις το βουνό;
Πώς να αδειάσεις το νερό;
Θέλουν δουλειά,
Θέλουν αγώνα,
Θέλουν ομάδα και χωριό.

Κι εσύ είσαι μόνος,
μόνος σ’ αυτό το λογισμό...

Στάχυα

Μοιάζουν οι άνθρωποι με στάχυα,
Κάποια τα πήρε ο βοριάς,
Κάποια τα φάγαν τα πουλιά,
Κι όσα απέμειναν τα έκοψαν στο θέρος.

Κι απομείναμε εδώ, στου κάμπου τη γωνιά
Κάτι ξερά και μαδημένα χόρτα,
Να βλέπουμε το άδειο τους,
Κρίμα, κι ήτανε τόσο ωραία.

Μόνοι ανάμεσα στο χώμα και στη λήθη,
Μόνοι ανάμεσα στο χρόνο και την τύχη.
Μόνοι μάρτυρες εμείς του κύκλου της ζωής.

Της Θαλάσσης

Μεσ' την ηχώ των παφλασμών των άγριων κυμάτων,
Κοιτώ το μεγαλείο σου, την άπειρη ομορφιά σου.

Κάθε σου κύμα π' έρχεται, μ' αγέλη μοιάζει αλόγων,
Μανιακά να τρέχουνε, πας την στεριά να σβήσουν,
Κι η χαίτη τους η κάτασπρη, να σβήσει μες το βούρκο,
αδιάκοπα όμως έρχονται καβάλα στον αφρό σου.

Βλέπω τον βράχο τον ψηλό, που λείος έχει γίνει,
στα μύρια τώρα χρόνια του, που τον χαϊδεύει κύμα.
Τέτοια αγάπη τέλεια στον κοσμο άλλη δεν έχει.
Να σβήνει απ' το χάδι της, λίγο το λίγο χάνει,
μέχρις στου χρόνου το χαμό, γίνει μαζί της ένα.

Φινάλε

Έχει τρόπο απαίσιο η ζωή,
να σου κρατάει ταμένα.
Σε ώρα ανύποπτη, θολή,
στα ρίχνει μαζεμένα.

Κει που νομίζεις γλύτωσες,
βλέπεις πια την κορδέλα,
μ 'ένα μπαστούνι σε τραβά,
και σε ξαπλώνει χάμω.

Άντε μετά να σηκωθείς,
κι ας είσαι ζαλισμένος,
ποιά αμαρτία μου παλιά,
ήρθε πια και με βρήκε.

Όσο δρόμο και να 'κανες,
να φτάσεις στο φινάλε,
με τα φτερά σου πια μισά,
δεν θα 'ναι  πλέον ίδιο.

Πουλημένοι

Πουλημένοι επαναστάτες,
με σπασμένα ιδανικά,
ψάχνουνε παιδάκια πόστερ,
για να νιώσουν την χαρά.

Μια χαρά πως όσα είχαν,
στη ζωή ονειρευτεί,
δεν πουλήσαν,
για ένα σπίτι, ένα γραφείο
και παντόφλες θαλασσί.

Για το σύστημα μιλάνε,
που τους πνίγει τη ψυχή,
τους αγώνες τους με αίμα
πνίγει απά στη κάθε αναλαμπή.

Καημένε ανθρωπάκο,
πότε πια θα μάθεις,
πως το σύστημα είσαι συ,
μα και γω κι ο κάθε άλλος.

Αν δε σέβεσαι τους άλλους,
μοναχά με επιβολή,
πως θα αλλάξεις πια ζωή;
Αλλο σύστημα θα γίνεις
και αφέντης θα 'σαι συ.

Αντιεξουσιαστής τι λέει;
Τι σημαίνει τώρα πια;
Πως δεν γουστάρεις
κανενός τα χνώτα που
δεν είναι σαν εσύ.

Σαν αυτοί που τους μισείς.

Ποιήμα του ενός λεπτού

Μέσα στου ονείρου το βυθό,
Κρύβεται πάντα η αλήθεια.

Κι είναι δική σου,
απλή κι αληθινή
σαν το παιδάκι
που ψάχνει στα σκουπίδια,
για ένα παιχνίδι, τόσα δα μικρό,
ίσα για να ξορκίσει,
της φτώχιας την ασκήμια.

Μες την ασκήμια ζούμε όλοι,
μα πάντα θε να ψάχνουμε
για των ονείρων την φυγή,
αυτό που αληθινά σ' ορίζει.

Για αυτά ερίχτης πας τη Γη,
μπας και μονάχος σου,
κάποια, υλοποιήσεις.