Ο Πρίγκηπας

Πρίγκηπα μικρέ των παιδικών μου χρόνων,
σε διάβασα πολλές φορές
μα να 'ταν κι άλλες τόσες,
πάντα νομίζω πως, πρώτη φορά σε βλέπω.

Μου έμαθες τί πάει να πει φιλία,
πρωτού γνωρίσω φίλους
έμαθα ακόμα εικόνες μ' ανθρώπους
να συνδέω, πως να θυμάμαι πρόσωπα
απ ' ένα μόνο στάχυ.

Κι ότι η αγάπη θέλει χρόνο, υπομονή και δάκρυ,
δάκρυ του φευγιού, δάκρυ του ερχομού,
δάκρυ γλυκό, πικρό ή άγνωστο γιατί να τρέχει από τα μάτια.

Δάκρυ γιατί είμαι παιδί, και τότε
και για πάντα.

Μια χαμένη μέρα

Μια μέρα που ξημέρωσε και τέλειωσε,
χωρίς να καταφέρεις, όλα αυτά που ήθελες.
Νόμιζες πως μπορούσες, νόμιζες...
Έφυγε η μέρα, πριν λίγο σ' αποχαιρετούσε.

Πέρασε η μέρα χάθηκε κι απόμεινες μονάχος,
μες τον καθρέφτη να κοιτάς, τι διάολο πήγε λάθος;
Όσο εσύ κι αν το 'θελες, απέτυχες τελείως,
απομεινάρι της μέρας πια, μονάχα ο εαυτός σου.

Ποτάμι

Κι είναι η ζωή σαν το ποτάμι:
Μεσ' από του βράχου τη σχισμάδα,
σταγόνα με σταγόνα, γίνεσαι ρυάκι
δροσερό, κυλάς στ' αυλάκι το γνωστό.

Κι όσο κυλάς, τόσο φουντώνεις,
ότι κι αν βρεις στο διάβα, το κρατάς,
Κάθε στροφή και νέοι φίλοι,
βατράχια, ψάρια και πουλιά.

Κι όλο τ' αφήνεις πίσω σου και φεύγεις,
πάντα θα υπάρχει η επόμενη στροφή,
θες για καλό, θες για κακό, τον χρόνο
και το νερό τίποτα δεν τα σταματά.

Και αν τύχει κι είσαι άγριο ποτάμι
και σε φουσκώσει ο καιρός, νέα πορεία
θα χαράξεις, σε μέρη απάτητα πλατιά,
π' ακόμα κι αν εσύ πια ξεθυμάνεις,
τα χνάρια σου θα μείνουνε στη γη.

Ακόμα όμως και το πιο μακρύ ποτάμι,
όσο πλατύ και να γινεί, θα φτάσει κάποτε
στο τέρμα, θα σβήσει στο απέραντο γαλάζιο,
ένα με όλα, σταγόνα με σταγόνα, θα χαθεί.

Ψυχή

Στέκεσαι και κοιτάς τ' απέραντο
γαλάζιο τ' ουρανού και τα ψηλά
βουνά π' αναδύονται πάνω απ'
της παρυφές των δέντρων

Συλλογιέσαι μοναχός πως γίνεται,
η τόση απεραντοσύνη να μην χωράει
την ψυχή σου που τρέμει, ανασταίνεται,
φουσκώνει και θεριέυει.

Τι πράμα τούτη η ψυχή να ξεπερνά
τη φύση, κάνει τις έγνοιες σου
βουνά, σταγόνες τα ουράνια,
συνάμα ο παράδεισος κι η κόλαση σου.

Ψευδαίσθηση

Νόμιζες γάτε πως μπορείς,
παντού να ταξιδέψεις;

Κι ότι μονάχα εσύ ξέρεις,
όλους να τους ευφραίνεις;

Νόμιζες...

Και πως θα ζεις για πάντα;
Πως καμιά νεράιδα σε είχε
ευλογήσει να 'χεις καλά
μες τη ζωή κι άλλες ευχές;

Νόμιζες...

Κάποτε θα τελέψουνε
και οι εφτά ζωές σου,
Κι όλες οι ελπίδες σου,
μαζί σε μια καλάθα θα
τσακιστούν στα βράχια.

Δεν είσαι άλλο τίποτα,
παρά ένα μυρμηγκάκι,
όλα ίδια κι απαράλλαχτα,
μια κουκκίδα σ' ένα χαντάκι.

Πολιτικό

Τις νύχτες στις πλατείες ζητωκραύγαζες
κουφάρια που στεκόνταν στον εξώστη,
αυτοί για σε ήτανε ήρωες, σωτήρες, παντογνώστες

Κι ας ήξερες πως κάποτε θα έγλειφες,
πατούσες βρωμερές του κάθενος τους
Το άντεχες γιατί τους χρειαζόσουνα,
να σβήσουνε το πρόστιμο του γιου σου,
μια θέση στο δημόσιο της κόρης σου,
για σένα να μιλήσουν στην ταφή σου.

Τώρα καλέ μου άνθρωπε, τι έγινε;
Τί βρίζεις και βρωμίζεις τις πλατείες;
Στις ίδιες πλατείες ψευτογιόρταζες
π' ανέβηκε το κόμμα το δικό σου

Πια λοιπόν μην τρέφεις ψεύτικες ελπίδες,
ήρθε η σειρά σου πια για το ξεπάστρεμα
πάνε οι θέσεις και τα πριμ της εξουσίας,
μα μην ανησυχείς, μπορεί για την κηδεία σου,
κάποιος απ' αυτούς να πει δυο λέξεις:

"Τον κόσμο θα τον κάναμε καλύτερο,
αν δεν υπήρχαν τύποι σαν κι εσένα.
Την ψήφο να πουλούν και την συνείδηση,
για πρόσκαιρα και άθλια βραβεία,
Αντίο λοιπόν καλό μου κομματόσκυλο
και όπως έστρωσες, ξάπλωσε και κοιμήσου."

Το Δάκρυ

Απόμεινε το δάκρυ,
μες του ματιού σου τη γωνιά

Να περιμένει ένα φύσημα
του ανέμου, να το κυλήσει απαλά

Την θλίψη σου κανείς, πώς να μετρήσει;
Κανείς δεν σε γνωρίζει αρκετά°

Το μαύρο που φοράς δεν είναι γούστο,
Είναι το αίμα, το πηχτό απ' την καρδιά

Δυο λόγια θα σου πω: μόνο κουράγιο
Κουράγιο να αντέξεις την ζωή,
οι σκέψεις σου κουράζουν το μυαλό,
Διώξ' τες μακριά και ξόρκισε τες,
ελεύθερη να γίνεις, σαν παιδί.