Ματιές

Λευκό το φως απ' το ταβάνι,
Μαρμάρινο το δάπεδο,
οδός κλειστή, αλέα χωρισμένη,
κόσμος τεχνητός, περίτεχνα φτιαγμένος,
των άδειων, ματαιόδοξων μνημείο,
εκεί γεμίζουνε το άπειρο κενό τους.

Ματιές που συναντήθηκαν,
μες τη βουή του κόσμου,
κοιτάχτηκαν με νόημα,
κατάλαβαν κι οι δύο:
Πως φάνηκε το μυστικό,
που 'χε ο ένας απ' τους δύο.
Ευθύς κοινό στον άλλον,
σα να 'τανε δικό του.

Ένα χαμόγελο έμεινε,
μονάχα να θυμίζει,
πως κάποτε μοιράστηκε,
κάτι με κάποια ξένη,
μισό ερωτικό χορό,
φλερτάρισμα στα μάτια.

Ποτές δεν θα την ξαναδεί,
ίδια με τόσες άλλες,
μονάχα ένα μυστικό,
την κάνει να διαφέρει.

Καρμικό

Ο εωρακώς το μανιτάρι του αιώνιου χειμώνα,
ο εωρακώς του γκρεμισμένου τείχους,
ο εωρακώς των μοιρασμένων γέφυρων του Σάβα,
ο εωρακώς της ισοπέδωσης του Πύργου.

Κι όταν σταματήσει ο χρόνος, τί θα μείνει;
Κι όταν μετρήσουμε νεκρούς και ζωντανούς;
Κι όταν με τα συντρίμμια μας, σκεπάσουμε το χθες;
Κι όταν θα είναι η σειρά μας στο απόσπασμα;

Ω, Παράξενε !!!

Πως φτιάχνεις απ' τα ερείπια ελπίδα;
Πως διαγράφεις μέσα σου τον πόνο;
Πως ξεπερνάς ενός παιδιού το θάνατο;
Πως αντέχεις του παιδιού σου την κηδεία;

Μοίρα κοινή για όλους μας,
Ενώνει και χωρίζει
Θύτες μαζί και θύματα,
Αιώνιο μας κάρμα.

Καταραμένη Ιστορία

Μάτια θολά, κορμί λυτό παρατημένο,
κοιτώντας της κόρης του τα μέλη,
κομμένα, πεταγμένα στο πάτωμα.
Τρόπαιο του Βέλγου βασιλιά,
γιατί δεν δούλευε καλύτερα,
... 5 χρονών παιδί.

Συρματοπλέγματα, μέσα ψυχές,
φυλακισμένες, φταίνε ...
Που 'χουν άλλο χρώμα, άλλη πίστη,
λάθος ποθούν, φταίνε...
Και θα πεθάνουνε γι αυτο,
η δουλειά τους λευτερώνει.

Στοίβες κρανία, πεταγμένα,
λόφοι τα μέλη, χέρια και πόδια,
αυτιά κρεμασμένα στου κολιέ το σχήμα.
Ρουάντα, Σερβία, Αρμενία.

Στις μεγάλες πορείες των λαών,
πίσω απο ηγέτες πλάνους,
έπεφταν, πέφτουν ακόμα,
μυριάδες τόσα θύματα.

Ιστορία μας, κοινή, καταραμένη.
Ποτέ, ποτέ, ποτέ δεν θα σε μάθουμε.
Ποτέ, ποτέ, ποτέ δεν μάθαμε ως τώρα.

Πάντοτε θα κρυβόμαστε,
πίσω απο μια φτηνή,
σαχλή δικαιολογία.
Δεν ήξερα, φοβόμουνα,
έφταιγαν πάντα οι άλλοι...

Θολό Φως

Στης σκοτεινότερης νύχτας
τη μαυρίλα, την απόγνωση,
οι χλωμές ακτίνες ελπίδας
μιας θολωμένης φεγγαράδας
είναι χάδι φιλικό.
Φιλί μητρικό, μετωπικό.

Κι αν μες την καρδιά σου υπάρχει,
κάτι, τόσο δα, μονάχα αυτό το
λίγο, το χλωμό θες,
να αναθαρρήσεις, να ελπίσεις,
να καταλάβεις τις αξίες,
τις απαραίτητες της ύπαρξης.

Στιγμές

Οι στιγμές μετρούν,
Οι ζωές μετρούν,
Οι στιγμές μετρούν τις ζωές,
Κι όμως κάποιες στιγμές,
το νιώθεις βαθιά πως τίποτα,
τίποτα πιά δεν μετρά.

Όσες επιταγές κι αν θεωρείς,
πως σου χρωστά η ζωή,
είναι χωρίς αντίκρυσμα,
στις τράπεζες του κόσμου.

Δίκαιο ή άδικο, κανείς δεν θα το κρίνει,
Εξ ων από ενα νέψιμο συγκαταβατικό,
μην περιμένεις πως αυτοί για σένα θα δωθούνε.

Υπομονή, επιμονή οι μόνες σου ελπίδες,
ότι είναι να 'ρθει, να γινεί, δεν είναι απο σένα.

Παλεύεις μεν, μα μάταια,
φτωχέ μου ταξιδιώτη,
τα κύματα δεν θα εξαλειφθούν,
όσο κι αν το θέλεις.

Ματαιότητα

Η θλιβερή εκείνη η στιγμή,

που εκπληρώνεται ο πόθος.

Πως συνειδητοποιεί κανείς,

πως μάταια είναι όλα.

Μονάχα η αναμονή,

κάπως σε γεμίζει.

Όταν αυτή τερματιστεί,

φτωχός και κουρασμένος,

μονάχος σου συλλογιέσαι,

"άξιζε;" "έπρεπε;" "γιατί;"

Κι όλα αυτά μονάχα

στον καθρέφτη μπορείς

να τα παραδεχτείς.

Κανείς άλλος δεν πρόκειται,

ποτέ να καταλάβει.

Συννεφιασμένο πρωινό

Μαύρο κοράκι πάνω
στον φράχτη κράζει,
βαρύ το σύννεφο που
έκρυψε τον ήλιο.

Σκοτείνιασε το πρωινό
πάλι θολώσαν όλα.

Παρασκευή καταραμένη,
πως κρύβει ένα σύννεφο,
του κόσμου, την ελπίδα.