Απόμεινε χαραγμένο στο μυαλό,
το επικριτικό βλεμμα 'κείνου του γεροντάκου.
Σε μάλωνε που πόνεσες το μπλε,
πιότερο απ' το αίμα.
Κι αντάλλαξες τον πόνο και το δάκρυ,
με δυο κουτάκια πλαστικά, εφήμερα δωράκια.
Τα βράδια πάντα ονειρεύεσαι...
κάποτε στον ύπνο,
μα πιο συχνά, έχεις
τα μάτια ανοιχτά.
Ταξιδεύεις σε κόσμους πλαστικούς,
Εκεί που άρχοντας μονάχα είσαι συ.
Χτίζεις, χαλάς και πάλι απ' την αρχή.
Ληστής, θεός και πειρατής.
Πόσο θα το 'θελες, φτωχέ μου εαυτέ,
Να 'μενες στο όνειρο κλεισμένος,
Αυτή η πραγματικότητα, είναι τελικά,
πολύ υπερτιμημένη.
Πίσω απ' τους πιο φωτεινούς ανθρώπους,
κρύβεται το μεγαλύτερο σκοτάδι.
Κάτι σαν τη σκοτεινή,
πλευρά του φεγγαριού.
Το λαμπερό χαμόγελο φορτίζεται,
με της καρδιάς τον πόνο,
Κι η πιο παρήγορη αγκαλιά,
στερεύει το δικό τους πόθο.
Κανείς δεν τόλμησε ποτέ,
να τους ρωτήσει,
"Εισαι καλά; Με χρειαζεσαι;"
Δεν είδανε ποτέ, το γκρίζο,
των ματιών τους.
Δεν άφησαν ποτέ,
την πανοπλία σπίτι,
Ούτε και του καρναβαλιού,
τη γελαστή τους, μάσκα.
Μόνο ο καθρέφτης ξέρει,
την άβυσσο στα μάτια τους,
το χρώμα της ψυχής τους.
Κι αν είχε μάτια και καρδιά,
Θα δάκρυζε μαζί τους.
Απόμεινες μόνος στην πλατεία,
Γύρω πλακάτ και δακρυγόνα,
Η επανάσταση τέλειωσε
...Χωρίς εσένα...
Ξεχασμένε επαναστάση,
Όλοι πιά έχουν βολευτεί,
Το τελευταίο δάκρυ χύθηκε,
μα δεν ητανε για σένα.
Δοκιμάζεις τη φωνή σου,
Σαν κοράκι νηστικό,
Μα κανείς πια δεν σ' ακούει,
Είσαι μόνος πια στο πάλκο.
Η μοναξιά σου ανείπωτη,
Σαν αρχαία τραγωδία,
Σκέφτεσαι: Τι πια να κάνω;
Αυτανάφλεξη; Γιατί;
Τελευταίε επαναστάτη,
Έστω και του καναπέ,
Θα κρυφτείς μες την σπηλιά σου,
Κυνηγώντας τις σκιές.
