Υπαρξιακό

Αμφίρροπη διελκυστίνδα
τη φτωχή ύπαρξη σου ταλανίζει,
η ηθική σου περίεργα πλασμένη,
να βλέπει ποταπά, των άλλων τα τριμμένα.

Τη ζωή σου ξοδεύεις,
σκορπάς χαρίσματα,
ανταμοιβή;
επιταγές ακάλυπτες,
ημερομηνία εξαργύρωσης;
Ποτέ!!!

Μικρέ μου, δύστυχε, εαυτέ,
ποιές αμαρτίες θαρρείς, πως ξεπληρώνεις;
Για ποιο σου έγκλημα, διαπράττεις seppuku;

Τη ζωή σου μισοξόδεψες πιστεύοντας,
πως δεν υπάρχει ευκαιρία δεύτερη.
Πως δεν υπάρχει εξιλέωση,
παρά μονάχα πόνος.

Για πότε φυλάς, τόσες επιταγες;
Σε ποιον θαρρείς, πως θα τις παραδώσεις;

Κρατάς μια ρότα και πας,
τυφλέ μου καπετάνιε.
Μα ουτε και συ ξέρεις,  
συμπληγάδες ή Ιθάκες,
αν θα βρεις.

Κι ίσως ακόμα τίποτα, απλά, να μην υπάρχει...

Αυριανό - Σισυφικό

Πόση ελπίδα κρύβει το βράδυ,
προτού τ' αύριο να 'ρθει;
όνειρα τόσα και προσδοκίες μύριες
ξύπνιο σ' αφήνουν, ζαλίζουν τον νου.

Κι όταν πια ο ήλιος θα βγει,
τα φαντάσματα πάλι θα κρυφτούν,
μαζί με τα χαμένα σου όνειρα,
μαζί με ότι ήλπιζες να βγει αληθινό.

Μες τα συντρίμμια, ακόμη μιας μέρας,
μονάχος κοιτάς το κενό,
τουλάχιστο απόψε θα μπορέσεις,
ξανά να ονειρευτείς.

Τα γιοφύρια της φωτιάς

Στα φλεγόμενα γιοφύρια της ζωής,
συναντάς του πόθου τα συντρίμμια,
δεν έχεις άλλη επιλογή από το φόβο,
δεν έχεις άλλη επιλογή απ' την ανδρεία.

Άλλοι σκυφτοί,  γονατιστοί, άλλοι ορθοί,
άλλοι κλαμένοι και οι χαρούμενοι τρελοί,
όλοι να τραβερσάρουν το γιοφύρι,
αλλιώς να μείνουν να χαθούν.

Είναι το μέτρο του πόσο έχεις ζήσει,
κείνο το μαύρο γύρω απο τα μάτια σου,
κείνο το κάψιμο στο βάθος του λαιμού σου,
κείνες οι φλόγες που αντιφεγγίζονται στις κόρες των ματιών σου.

Φλεγόμενο γιοφύρι η ζωή,
μικρές σταγόνες δροσερές,
εκείνες οι στιγμές,
που νιώθεις ευτυχία.

Σκόρπιο

Ο παράδεισος του ενός,
είναι η κόλαση του άλλου,
όσο είμαστε ίδιοι,
άλλο τόσο διαφέρουμε.

Κι αν συνεχώς το δρόμο χάνω,
αόρατη ψευδαίσθηση με σπρώχνει,
πως γενικά, μάλλον καλά βαδίζω.

Μονάχα οι τρελοί, τολμούν και σταματούν,
απορούν και αρνούνται πιά να τριγυρίζουν.

Των δέντρων

Ποτάμι το δάκρυ,
χείμαρρος το αίμα,
χύθηκαν στις ρίζες
αμέτρητων των δέντρων.

Πράσινα τα δέντρα του Άουσβιτς,
Πράσινοι κι οι κέδροι του Λιβάνου,
Πράσινα περιβόλια της Συρίας,
Πράσινοι κι οι αμπελώνες του Σομμ.

Το αίμα δεν έβαψε τα δέντρα,
Το δάκρυ δεν τα λύγισε,
Ο πόνος δεν ξερίζωσε κανένα,
Έμειναν εκεί, θυμούνται;

Αν θα μπορούσε ένα δέντρο να μιλήσει;
Αν έβαφε τα φύλλα του με αίμα;
Αν θρόιζε τις κραυγές του πόνου;
Αν έπεφτε στο χώμα λυπημένο;

Θα το σκεφτόμασταν ξανά;
Προτού ξανασφαχτούμε;
Προτού σιγάσουμε, του αδερφού μας, την κραυγή;
Προτού βιάσουμε, στις ρίζες τους, την ίδια μας την μάνα;

Αποκάλυψη

Η απλούστερη, τελειότερη σοφία,
είναι η τραγική, ίσως, συνειδητοποίηση,
ότι για όσο πιο πολλά μαθαίνεις,
τόσα περισσότερα αγνοείς.

Εξ' ού κι αποποιούμαι τους τίτλους,
επαγγελματίας δεν θα' μαι ποτέ,
θα μείνω πάντα έφηβος εραστής,
με δίψα για καινούριες εμπειρίες,
απ' τις πολύτροπες, γλυκές μου,
αγαπημένες.

Κ-ΣΥΡΙΖΑ

Τζιαι ώραν ώραν, σκεφτουμαι να κάμω κομμαν. Τζιαι να το φκαλω ΚΣΥΡΙΖΑ (Κυπριακός Σύνασπισμος Ριζοσπαστικων Αχαπαρων).
Εγω, ο γιος του Κόκου που τον Κάμπον της Τσακκιστρας τζιαι της Νιτσας που το Καπουτιν του Μορφου. Ο γιος του κτιστη, του αρκατη, του μεταναστη, του μαειρα, του υπαλληλλου. Τζιαι της αρκατισσας, της καθαριστριας. Εγω, ο προσφυγας, ο μετοικος.
Μητε γιατρός, μητε δικηορος, μητε εταιρειαν εχω, μητε μετοχες, μητε καταθεσεις, μονον δανεια.
Οτι εχω, εν με το δρωμαν το δικο μου τζιαι των δικων μου. Ξενα ριαλια εν ετζισα, χαλαλι τους.
Σε κομμαν εν εγραφτηκα ποττέ, με γεια τους με χαρά τους, με σε παραταξη. Μιαν συντεχνια ημουν τζιαι πουτζινην εξιγραφτηκα, ετσι για το γινατιν.
Τζιαι επειδης εβαρεθηκα να με περιπαιζει ο καθε ππεζεβεγκης, τζιαι να με θωρει νουμερον. Τζιαι να με βαλλει πας την πιλαντζα, τζιαι οτι δικαιουμε εγω να μου λαλει εν πολλυν, τζιαι οτι θελει τζινος να μου λαλει, εν λιον, βαλε τζιαλλον.
Εβαρεθηκα να με περιπαιζει μεραν μεσομερι τζιαι να με παντρευκει μ' αδρωπον. Τζιαι να μασιεται να με φκαλει τζιαι πελλον πουπανω.
Να μου τρωει ποτζινα ποχω, ποτζινα που εννα φκαλω, τζιαι ποτζινα των κοπελλουθκιων μου. Τζιαι τα δικα του να εν στην Ελβετία τζιαι να πιανει τζιαι 3 μισθους τζιαι δωδεκα συνταξεις.
Να μου κοφκει την προσαυξηση, τζιαι τζινος να μου βαλλει εξοδα παραστασεως.
Να κοφκει τον μισθον μου 40% τζιαι το δικο του 10% τζιαι τζινον με το ζοριν.
Να βαλλει φυλακην οπου τον καθε τον φτωχόν τζιαι αμα εν δικος του να παιζουν τες παρθενες, τζιαι εν εσιει αποδειξην, τζιαι εν εσιει στοιχεια. Ατε τζιαι εκατσαντων ομως, γυρισει μερα πάει νοσοκομείον τζιαι φκαλλει την τζιαμε. Τζιαι αποσα μας εκατακλεψεν εν ουλλα χασιμια, τζιαι πον να φκει εννα τα εβρει. Μουχτιν τζιαι συνεξοδα.
Τουτα τζια αλλα πολλα, οπως με την οικονομια, που παντα παιζει τα αππαρι μας αλλα εχουμεν στραβαρα. Πονταρουμεν μιαν ζωην σε λαθος αππαρο, τζιαμε που πεφτει μιζα, εν ο κουμπαρος μας ή εν τζινοι που τους ψηφιζουν. Για το κοινον καλον, στον κωλον μας ρεπανιν.
Τζιαι επειδη ποτουντον βολευτην εσιει 3 εκλογες να παω να φηφισω, ενεκατσιασα τους, ουλλους ως τον εναν.
Γι αυτον τζιαι γω, να καμω δικον μου κομμα, ετσι τουλαχιστον μονο εγιω να παω να με σταυρωσω. Να πω πως επροσπαθησα την μοιρα μου ν αλλαξω. Γιατι αν καρτερω που λλοου τους, χαΐριν εν θα φκαλω.