Ανίκητος

Ανίκητος φαινόσουνα,
στα μάτια του παιδιού
περίεργο τυπάκι,
κοντό και ρωμαλέο.

Βγαλμένος σαν, από παλιά ιστορία,
Ρωμαίος Λεγεωνάριος
ή μαχητής στην Τροία.

Πόσα κατάφερες δεν έμαθε ποτέ
δεν μίλαγες για κείνα,
σκόρπια γράμματα,
λιτές, απλές περιγραφές.

Ανίκητος κι αγνός,
κακία δεν εκράτησες,
ποτέ σου, σε κανένα.
Κι ας σου 'χαν κάνει τόσα...

Κι αν νίκησες τον χάροντα,
αυτός σε περιμένει,
έχει προσλάβει σύμμαχο,
το ίδιο το κορμί σου.

Μοιάζεις, μα δεν είσαι πια,
ανίκητος πατέρα,
όπως κι εγώ δεν είμαι πια,
εκείνο το παιδάκι.

9η Ιουλίου

Εθκιαλεξες 9ην Ιουλίου,
Πας το βούττημαν του ήλιου,
Εφκήκες πάνω στην πανσέληνο,
Τζιαι επήρεν σε μιτά της.

Ψηλά τζιπάνω που σ' αξίζει.
Εννά 'σαι καλά, ξέρω το,
Τζιαι μας, έννα μας σσιέπεις,
Ξερε τζιαι συ, πως πάντα αγαπώ σε.

Ο χορός του Ακορντεόν

Ο ζητιάνος παίζει το ακορντεόν του,
Ο ρυθμός απλώνεται στο κύμα,
Ο ουρανός κρύβεται πίσω απ ένα γκρίζο πέπλο,
Το παιδί κοιμάται στην πετσέτα.

Μα το ζευγάρι χορεύει,
Χορεύει στην άμμο ξυπόλυτο,
Χορεύει την ζωή, τον έρωτα,
Χορεύει αγκαλιά, ξυπόλυτο στην άμμο.

Χορεύει σαν να μην υπάρχουν θεατές,
Σαν να είναι σε σκηνή,
Σαν να μην υπάρχει αύριο.
Απλά χορεύει και εκτοξεύεται στο άπειρο.

Αιμορραγία

Αιμορραγώ,
Δεν ξέρω πώς, αιμορραγώ.
Πονάω γιατρέ, αιμορραγώ.

Δεν εχω λόγια να το πω, αιμορραγώ.
Μοιρασμένος στα δυο, αιμορραγώ.

Πληγώνω αυτούς που αγαπώ, αιμορραγώ.
Αναλωμένος σε ενα καθήκον δανεικό.

Δον Κιχωτίζω κι έναν ανεμόμυλο χτυπώ.... Αιμορραγώ

Μπορώ αλλιώς γιατρέ;
Ή μήπως φταίει που είμαι εγώ...

Κούραση

Κουράστηκε ο επαναστάτης,
Εχασε τον δρόμο του,
Απέμειναν τα ποδαρια του κορακιου,
στις άκρες των ματιών του,
Το κόκκινο στην θεση του άσπρου,
οι χαρακιές που ανοιξε το δάκρυ στα πάλαι πότε ροδαλα του μάγουλα.
Κουράστηκε να κυνηγάει ανεμόμυλους, κι εγινε ενα μ' αυτούς.
Γυρνάει αργά, αργά κι οδεύει προς τον μάταιο θάνατο όλων των ανεμόμυλων.

Την ώρα που θα κοπάσει ο άνεμος για πάντα.

Βίκτωρ

Βίκτωρ, κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη
Του μιλάς...
Θέλω να αλλάξω τον κόσμο...
Πως;
Σε κοιτάει πισω...
Βλέπει τα κόκκινα σου ματια,
Φουσκωμένα, υγρά...
Άλλαξε πρώτα εσύ, σου λέει
Κλαίς Βίκτωρα;
Πάρε μια ανάσα,
Εδώ μπροστά μου
Σήμερα ειναι μια νέα μέρα Βίκτωρα
Πες σήμερα δεν θα κλάψω,
Δεν θα φοβηθώ.
Άμα το καταφέρεις αυτό,
Μπορεί να αλλάξεις και τον κόσμο.

Μα ο κόσμος δεν αλλάζει,
Με τρομάζει...

Ο κόσμος Βίκτωρα είσαι εσύ,
Και ο καθε Βίκτωρας.
Βρες δέκα χιλιάδες Βίκτωρες,
Και ο κόσμος θα γινει εσύ,
Σταμάτα να φοβάσαι Βίκτωρα,
Αλλιώς σταμάτα να υπάρχεις.

Μην αναπνέεις πια, το ιδιο θα είναι.
Αγαπημένε Βίκτωρα σε λυπάμαι,
Σε λατρεύω, αλλα σε λυπάμαι.

Βίκτωρ δειλέ, σε λυπάμαι...

Η πιο βαρετή δουλειά στον κόσμο

Θα πρέπει να βαριέσαι πολύ κύριε Οδυσσέα. Να στέλνεις του λειτουργούς σου απ’ εδώ  και απ’ εκεί ολημερίς να ψάχνουνε, να κάνουν φύλλο και φτερό λογιστικά βιβλία.

Να ετοιμάζουν φακέλους, να ψάχνουν υποθέσεις και κάθε τέλος της χρονιάς να κάνεις εισηγήσεις. Χρωστάμε εδώ, χρωστάμε εκεί, δώσαμε πολλά και ενίοτε να αναφωνείς ΣΚΑΝΔΑΛΟ, ΣΚΑΝΔΑΛΟ!!! Σκάνδαλο στα κτήρια του ΤΕΠΑΚ, στις προσφορές του ΡΙΚ, στις χορηγίες του ΚΟΑΠ, στα κυλικεία των νοσοκομείων. Σκάνδαλα που θα δικαστούν κάποτε, στις καλένδες κάποιου Ιούλη.

Σε έχρισαν ειδικό και ανεξάρτητο, αλλά ξέχασαν να σου δώσουν και εξουσία. Πέραν δηλαδή αυτήν του εισηγητή. Μέχρις εκεί, όπως βολεύει το σύστημα που ΚΑΙ εσύ υπηρετείς.

Εξαφνής όμως εφάνηκε μια αμυδρή ελπίδα. Κάποιος επιτέλους σε άκουσε και είπε να εφαρμόσει αυτές τις εισηγήσεις. Φαντάζομαι πως ένιωσες, πως γέλασε το χείλι σου. Πρέπει να σου έφτιαξε τον μήνα.

Τι και αν βρεθήκαμε δις στο μάτι του κυκλώνα, χρωστάμε 8 δισεκατομμύρια στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων (αλήθεια, καμιά γνωμάτευση γι’ αυτό;), μας φόρτωσαν άλλα 8 δισεκατομμύρια από τον Συνεργατισμό (εκεί; Α, ξέχασα τα αφεντικά, σου τράβηξαν τα λουριά, σαν του λαγωνικού που μόλις πήρε μυρωδιά). Βρήκες επιτέλους σ’ εμάς, κάπου να βγάλεις τον θυμό σου.

Χτυπάς αλύπητα κ. Οδυσσέα, αλλά σε καταλαβαίνω. Και μεις βλέπεις προσπαθούμε να μάθουμε σε κάποιους το σωστό και το λάθος. Το καλό απ’ το κακό. Το επιζήμιο από το επωφελές. Δεν τα καταφέρνουμε πάντα, όπως εσύ δεν έχουμε μέσο επιβολής. Εξόν από ένα, την αγάπη! Αγάπη για αυτό που κάνουμε, αγάπη για τα παιδιά μας.

Δεν έχω άλλη συμβουλή για να σου δώσω, μόνο αγάπη και κουράγιο και υπομονή. Κάποτε εμείς, στο τέλος, παίρνουμε ανταμοιβή. Όχι δεν έιναι οι διακοπές, οι αργίες ούτε οι μειώσεις ωρών. Είναι ένα ταπεινό ευχαριστώ.

Αυτό το ευχαριστώ, αυτό το τόσο ειδικό ευχαριστώ, σημαίνει όσο δέκα τόμοι μελετών. Σημαίνει ευχαριστώ που πίστεψες σ’ εμένα, ευχαριστώ για την αγάπη, ευχαριστώ που με άκουσες, ευχαριστώ για τις εμπειρίες. Όποιος το έχει ακούσει, αυτό το ευχαριστώ, πεθαίνει πλήρης ημερών και εμπειριών. Δεν ξέρω εσείς οι λογιστές αν έχετε κάτι αντίστοιχο, φαντάζομαι πως όχι.

Όποτε θες κ. Οδυσσέα, κόπιασε να τα πούμε. Έχουμε πολλά να σου δείξουμε, σχετικά με τη δουλειά σου. Τα τρύπια σχολεία που χτίστηκαν στα έλη (γιατί κάποιος έπρεπε να πουλήσει), τις αίθουσες που πέφτουν τα ταβάνια (γιατί κάποιος κουμπάρος πήρε την προσφορά), κάτι ξερχαρβαλωμένους υπολογιστές (γιατί έλιωσαν από την πολυχρησία και τις κλοπές), θερμάνσεις που δουλεύουν μια ώρα την ημέρα (δεν αρκούν τα λεφτά της εφορείας), κλιματισμούς που δεν υπάρχουν και άλλα πολλά. Αυτά που το κράτος ξεχνά, ξεχνα τα 55 εκατομμύρια ετησίως που δίνει στις Σχολικές Εφορείες για να έχουμε σχολεία. Και στο τέλος δεν έχουμε… Αυτό δεν είναι σκάνδαλο; Ανακαλύψατε αν θυμάμαι καλά πριν 2-3 χρόνια, πως πολλές από αυτές, ίσως και οι περισσότερες είχαν να ελεχθούν πάνω από 20 χρόνια. Αλήθεια τι έγινε μ’ αυτό;

Θέλω να πιστεύω κ. Οδυσσέα πως και συ και εμείς παλεύουμε για μια αξιοπρέπεια. Για έναν καλύτερο κόσμο. Δεν θέλω να σου πληγώνω την δική σου. Καλό θα ήταν τα αισθήματα να ήταν αμοιβαία.